شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٨

[ گرفتن كىخسرو بهزاد را ]

يكى تيغ هندى گرفته بچنگ * هر آن كس كه پيش آمدى بىدرنگ

زدى گيو بيدار دل گردنش * به زير گل و خاك كردى تنش

برفتند سوى سياوش گرد * چو آمد دو تن را دل و هوش گرد

فرنگيس را نيز كردند يار * نهانى بران بر نهادند كار

كه هر سه به راه اندر آرند روى * نهان از دليران پرخاش جوى

فرنگيس گفت ار درنگ آوريم * جهان بر دل خويش تنگ آوريم

ازين آگهى يابد افراسياب * نسازد بخورد و نيازد بخواب

بيايد بكردار ديو سپيد * دل از جان شيرين شود نااميد

يكى را ز ما زنده اندر جهان * نبيند كسى آشكار و نهان

جهان پر ز بدخواه و پر دشمنست * همه مرز ما جاى آهرمنست

تو اى بافرين شاه فرزند من * نگر تا نيوشى يكى پند من

كه گر آگهى يابد آن مرد شوم * برانگيزد آتش ز آباد بوم

يكى مرغزارست ز ايدر نه دور * بيك سو ز راه سواران تور

همان جويبارست و آب روان * كه از ديدنش تازه گردد روان

تو برگير زين و لگام سياه * برو سوى آن مرغزاران پگاه

چو خورشيد بر تيغ گنبد شود * گه خواب و خورد سپهبد شود

گله هرچ هست اندر آن مرغزار * بآبشخور آيد سوى جويبار

به بهزاد بنماى زين و لگام * چو او رام گردد تو بگذار گام

چو آيى برش نيك بنماى چهر * بياراى و ببساى رويش به مهر

سياوش چو گشت از جهان نااميد * برو تيره شد روى روز سپيد

چنين گفت شبرنگ بهزاد را * كه فرمان مبر زين سپس باد را

همى باش بر كوه و در مرغزار * چو كىخسرو آيد ترا خواستار

ورا بارگى باش و گيتى بكوب * ز دشمن زمين را بنعلت بروب

[ گرفتن كىخسرو بهزاد را ]

[ گرفتن كىخسرو بهزاد را ]

نشست از بر اسپ سالار نيو * پياده همى رفت بر پيش گيو

بدان تند بالا نهادند روى * چنانچون بود مردم چاره‌جوى

فسيله چو آمد بتنگى فراز * بخوردند سيراب و گشتند باز

نگه كرد بهزاد و كى را بديد * يكى باد سرد از جگر بركشيد

بديد آن نشست سياوش پلنگ * ركيب دراز و جناغ خدنگ

همى داشت در آبخور پاى خويش * از آنجا كه بد دست ننهاد پيش

چو كىخسرو او را بآرام يافت * بپوييد و با زين سوى او شتافت

بماليد بر چشم او دست و روى * بر و يال ببسود و بشخود موى

لگامش به دو داد و زين برنهاد * بسى از پدر كرد با درد ياد

چو بنشست بر باره بفشارد ران * بر آمد ز جا آن هيون گران

بكردار باد هوا بر دميد * بپرّيد و ز گيو شد ناپديد

غمى شد دل گيو و خيره بماند * بدان خيرگى نام يزدان بخواند

همى گفت كاهريمن چاره‌جوى * يكى بارگى گشت و بنمود روى

كنون جان خسرو شد و رنج من * همين رنج بد در جهان گنج من