شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٦

[ يافتن گيو كىخسرو را ]

بدان تا نداند كسى راز او * همان نشنود نام و آواز او

يكى را همى برد با خويشتن * و را رهنمون بود زان انجمن

همى رفت بيدار با او به راه * برو راز نگشاد تا چند گاه

به دو گفت روزى كه اندر جهان * سخن پرسم از تو يكى در نهان

گر ايدونك يابم ز تو راستى * بشويى بدانش دل از كاستى

ببخشم ترا هرچ خواهى ز من * ندارم دريغ از تو پر مايه تن

چنين داد پاسخ كه دانش بسست * و ليكن پراگنده با هر كسست

اگر زانك پر سيم هست آگهى * ز پاسخ زبان را نيابى تهى

به دو گفت كىخسرو اكنون كجاست * ببايد به من بر گشادنت راست

چنين داد پاسخ كه نشنيده‌ام * چنين نام هرگز نپرسيده‌ام

چو پاسخ چنين يافت از رهنمون * بزد تيغ و انداختش سرنگون

بتوران همى رفت چون بيهشان * مگر يابد از شاه جايى نشان

چنين تا بر آمد برين هفت سال * ميان سوده از تيغ و بند دوال

خورش گور و پوشش هم از چرم گور * گيا خوردن باره و آب شور

همى گشت گرد بيابان و كوه * برنج و به سختى و دور از گروه

چنان بد كه روزى پر انديشه بود * بپيشش يكى بارور بيشه بود

بدان مرغزار اندر آمد دژم * جهان خرّم و مرد را دل بغم

زمين سبز و چشمه پر از آب ديد * همى جاى آرامش و خواب ديد

فرود آمد و اسپ را برگذاشت * بخفت و همى بر دل انديشه داشت

همى گفت مانا كه ديو پليد * بر پهلوان بد كه آن خواب ديد

ز كىخسرو ايدر نبينم نشان * چه دارم همى خويشتن را كشان

كنون گر برزم اند ياران من * ببزم اندرون غمگساران من

يكى نامجوى و يكى شادروز * مرا بخت بر گنبد افشاند گوز

همى برفشانم بخيره روان * خميدست پشتم چو خم ّ كمان

همانا كه خسرو ز مادر نزاد * و گر زاد دادش زمانه بباد

ز جستن مرا رنج و سختيست بهر * انوشه كسى كو بميرد بزهر

سرش پر ز غم گرد آن مرغزار * همى گشت شه را كنان خواستار

يكى چشمهء ديد تابان ز دور * يكى سرو بالا دل آرام پور

يكى جام پر مى گرفته بچنگ * بسر بر زده دستهء بوى و رنگ

ز بالاى او فرّهء ايزدى * پديد آمد و رايت بخردى

تو گفتى منوچهر بر تخت عاج * نشستست بر سر ز پيروزه تاج

همى بوى مهر آمد از روى او * همى زيب تاج آمد از موى او

بدل گفت گيو اين بجز شاه نيست * چنين چهره جز در خور گاه نيست

پياده به دو تيز بنهاد روى * چو تنگ اندر آمد گو شاه جوى

گره سست شد بر در رنج او * پديد آمد آن نامور گنج او

چو كىخسرو از چشمه او را بديد * بخنديد و شادان دلش بر دميد

بدل گفت كاين گرد جز گيو نيست * بدين مرز خود زين نشان نيو نيست