شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٥

[ پنهان كردن گيو و آشكار نساختن نياكان خود ]

تو پدرود باش و مرا ياد دار * روان را ز درد من آزاد دار

چو شويى ز بهر پرستش رخان * به من بر جهان آفرين را بخوان

مگر باشدم دادگر رهنماى * بنزديك آن نامور كدخداى

بفرمان بياراست و آمد برون * پدر دل پر از درد و رخ پر ز خون

پدر پير سر بود و برنا دلير * دهن جنگ را باز كرده چو شير

ندانست كو باز بيند پسر * ز رفتن دلش بود زير و زبر

[ پنهان كردن گيو و آشكار نساختن نياكان خود ]

[ پنهان كردن گيو و آشكار نساختن نياكان خود ]

بسا رنجها كز جهان ديده‌اند * ز بهر بزرگى پسنديده‌اند

سرانجام بستر جز از خاك نيست * ازو بهره زهرست و ترياك نيست

چو دانى كه ايدر نمانى دراز * بتارك چرا بر نهى تاج آز

همان آز را زير خاك آورى * سرش را سر اندر مغاك آورى

ترا زين جهان شادمانى بس است * كجا رنج تو بهر ديگر كس است

تو رنجى و آسان دگر كس خورد * سوى گور و تابوت تو ننگرد

برو نيز شادى سر آيد همى * سرش زير گرد اندر آيد همى

ز روز گذر كردن انديشه كن * پرستيدن دادگر پيشه كن

بترس از خدا و ميازار كس * ره رستگارى همين است و بس

كنون اى خردمند بيدار دل * مشو در گمان پاى دركش ز گل

ترا كردگارست پروردگار * توى بنده و كردهء كردگار

چو گردن بانديشه زير آورى * ز هستى مكن پرسش و داورى

نشايد خور و خواب با آن نشست * كه خستو نباشد بيزدان كه هست

دلش كور باشد سرش بىخرد * خردمندش از مردُمان نشمرد

ز هستى نشانست بر آب و خاك * ز دانش منش را مكن در مغاك

توانا و دانا و دارنده اوست * خرد را و جان را نگارنده اوست

[ جهان آفريد و مكان و زمان * پى پشّهء خرد و پيل گران ]

چو سالار تركان بدل گفت من * به بيشى بر آرم سر از انجمن

چنان شاهزاده جوان را بكشت * ندانست جز گنج و شمشير پشت

هم از پشت او روشن كردگار * درختى برآورد يازان ببار

كه با او بگفت آنك جز تو كس است * كه اندر جهان كردگار او بس است

خداوند خورشيد و كيوان و ماه * كزويست پيروزى و دستگاه

[ خداوند هستى و هم راستى * نخواهد ز تو كژّى و كاستى ]

جز از راى و فرمان او راه نيست * خور و ماه ازين دانش آگاه نيست

پسر را بفرمود گودرز پير * بتوران شدن كار را ناگزير

بفرمان او گيو بسته ميان * بيامد بكردار شير ژيان

همى تاخت تا مرز توران رسيد * هر آن كس كه در راه تنها بديد

زبان را بتركى بياراستى * ز كىخسرو از وى نشان خواستى

چو گفتى ندارم ز شاه آگهى * تنش را ز جان زود كردى تهى

بخم ّ كمندش بياويختى * سبك از برش خاك بربيختى