شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٤

[ رفتن گيو به توران به جستن كىخسرو ]

ميان را ببندد بكين پدر * كند كشور تور زير و زبر

بدرياى قلزم به جوش آرد آب * نخارد سر از كين افراسياب

همه ساله در جوشن كين بود * شب و روز در جنگ بر زين بود

ز گردان ايران و گردنكشان * نيابد جز از گيو ازو كس نشان

چنين است فرمان گردان سپهر * به دو دارد از داد گسترده مهر

چو از خواب گودرز بيدار شد * نيايش كنان پيش دادار شد

بماليد بر خاك ريش سپيد * ز شاه جهاندار شد پر اميد

چو خورشيد پيدا شد از پشت زاغ * بر آمد بكردار زرّين چراغ

سپهبد نشست از بر تخت عاج * بياراست ايوان بكرسى ساج

پر انديشه مر گيو را پيش خواند * و زان خواب چندى سخنها براند

به دو گفت فرّخ پى و روز تو * همان اختر گيتى افروز تو

تو تا زادى از مادر بآفرين * پر از آفرين شد سراسر زمين

بفرمان يزدان خجسته سروش * مرا روى بنمود در خواب دوش

نشسته بر ابرى پر از باد و نم * بشستى جهان را سراسر ز غم

مرا ديد و گفت اين همه غم چراست * جهانى پر از كين و بىنم چراست

ازيرا كه بىفرّ و برزست شاه * ندارد همى راه شاهان نگاه

چو كىخسرو آيد ز توران زمين * سوى دشمنان افگند رنج و كين

نبيند كس او را ز گردان نيو * مگر نامور پور گودرز گيو

چنين كرد بخشش سپهر بلند * كه از تو گشايد غم و رنج بند

همى نام جستى ميان دو صف * كنون نام جاويدت آمد به كف

كه تا در جهان مردمست و سخن * چنين نام هرگز نگردد كهن

زمين را همان با سپهر بلند * بدست تو خواهد گشادن ز بند

برنجست گنج و بنامست رنج * همانا كه نامت به آيد ز گنج

اگر جاودانه نمانى بجاى * همى نام به زين سپنجى سراى

جهان را يكى شهريار آورى * درخت وفا را ببار آورى

به دو گفت گيو اى پدر بنده‌ام * بكوشم به راى تو تا زنده‌ام

خريدارم اين را گر آيد بجاى * بفرخنده نام و پى رهنماى

بايوان شد و ساز رفتن گرفت * ز خواب پدر مانده اندر شگفت

[ رفتن گيو به توران به جستن كىخسرو ]

[ رفتن گيو به توران به جستن كىخسرو ]

چو خورشيد رخشنده آمد پديد * زمين شد بسان گل شنبليد

بيامد كمر بسته گيو دلير * يكى باركش بادپايى به زير

بگودرز گفت اى جهان پهلوان * دلير و سرافراز و روشن روان

كمندى و اسپى مرا يار بس * نشايد كشيدن بدان مرز كس

چو مردم برم خواستار آيدم * ازان پس مگر كارزار آيدم

مرا دشت و كوهست يك چند جاى * مگر پيشم آيد يكى رهنماى

به پيروز بخت جهان پهلوان * نيايم جز از شاد و روشن روان

تو مر بيژن خرد را در كنار * بپرور نگهدارش از روزگار

ندانم كه ديدار باشد جزين * كه داند چنين جز جهان آفرين