شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٢

[ ويران كردن رستم توران زمين را ]

پس آن ترك خيره زبان برگشاد * به پيش زواره همى كرد ياد

كه نخچيرگاه سياوش بد اين * برين بود مهرش بتوران زمين

بدين جايگه شاد و خرّم بدى * جز ايدر همه جاى با غم بدى

زواره چو بشنيد زو اين سخن * برو تازه شد روزگار كهن

چو گفتار آن تركش آمد به گوش * ز اسپ اندر افتاد و زو رفت هوش

يكى باز بودش بچنگ اندرون * رها كرد و مژگان شدش جوى خون

رسيدند ياران لشكر بدوى * غمى يافتندش پر از آب روى

گرفتند نفرين بران رهنماى * بزخمش فگندند هر يك ز پاى

زواره يكى سخت سوگند خورد * فرو ريخت از ديدگان آب زرد

كزين پس نه نخچير جويم نه خواب * نپردازم از كين افراسياب

نمانم كه رستم بر آسايد ايچ * همى كينه را كرد بايد بسيچ

همانگه چو نزد تهمتن رسيد * خروشيد چون روى او را بديد

به دو گفت كايدر بكين آمديم * و گر لب پر از آفرين آمديم

چو يزدان نيكى دهش زور داد * از اختر ترا گردش هور داد

چرا بايد اين كشور آباد ماند * يكى را برين بوم و بر شاد ماند

فرامش مكن كين آن شهريار * كه چون او نبيند دگر روزگار

[ ويران كردن رستم توران زمين را ]

[ ويران كردن رستم توران زمين را ]

بر انگيخت آن پيل تن را ز جاى * تهمتن هم آن كرد كو ديد راى

همان غارت و كشتن اندر گرفت * همه بوم و بر دست بر سر گرفت

ز توران زمين تا بسقلاب و روم * نماندند يك مرز آباد بوم

همى سر بريدند برنا و پير * زن و كودك خرد كردند اسير

برين گونه فرسنگ بيش از هزار * برآمد ز كشور سراسر دمار

هر آن كس كه بد مهترى با گهر * همه پيش رفتند بر خاك سر

كه بيزار گشتيم ز افراسياب * نخواهيم ديدار او را بخواب

ازان خون كه او ريخت بر بىگناه * كسى را نبود اندر آن روى راه

كنون انجمن گر پراگنده‌ايم * همه پيش تو چاكر و بنده‌ايم

چو چيره شدى بىگنه خون مريز * مكن جنگ گردون گردنده تيز

ندانيم ما كان جفاگر كجاست * بابرست گر در دم اژدهاست

چو بشنيد گفتار آن انجمن * بپيچيد بينا دل پيل تن

سوى مرز قچغارباشى براند * سران سپه را سراسر بخواند

شدند انجمن پيش او بخردان * بزرگان و كار آزموده ردان

كه كاوس بىدست و بىفرّ و پاى * نشستست بر تخت بىرهنماى

گر افراسياب از رهى بىدرنگ * يكى لشكر آرد بايران بجنگ

بيابد بران پير كاوس دست * شود كام و آرام ما جمله پست

يكايك همه فام كين توختيم * همه شهر آباد او سوختيم

كجا ساليان اندر آمد بشش * كه نگذشت بر ما يكى روز خوش

كنون نزد آن پير خسرو شويم * چو رزم اندر آيد همه نو شويم

چو دل بر نهى بر سراى كهن * كند ناز و ز تو بپوشد سخن