شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٠

[ فرستادن افراسياب خسرو را به ختن ]

تگاور ز درد اندر آمد بسر * بيفتاد زو شاه پرخاشخر

همى جست رستم كمرگاه او * كه از رزم كوته كند راه او

نگه كرد هومان بديد از كران * به گردن بر آورد گرز گران

بزد بر سر شانهء پيل تن * به لشكر خروش آمد از انجمن

ز پس كرد رستم همانگه نگاه * بجست از كفش نامبردار شاه

برآشفت گرد افگن تاج بخش * بدنبال هومان برانگيخت رخش

بتازيد چندى و چندى شتافت * زمانه بدش مانده او را نيافت

سپهدار تركان نشد زير دست * يكى بارهء تيزتگ برنشست

چو از جنگ رستم بپيچيد روى * گريزان همى رفت پرخاش جوى

برآمد ز هر سو دم كرّ ناى * همى آسمان اندر آمد ز جاى

بابر اندر آمد خروش سران * گراييدن گرزهاى گران

گوان سر بسر نعره برداشتند * سنانها بابر اندر افراشتند

زمين سربسر كشته و خسته بود * و گر لاله بر زعفران رسته بود

[ سپردند اسپان همى خون بنعل * شده پاى پيل از دل كشته لعل ]

هزيمت گرفتند تركان چو باد * كه رستم ز بازو همى داد داد

سه فرسنگ چون اژدهاى دمان * تهمتن همى شد پس بدگمان

و زان جايگه پيل تن بازگشت * سپه يك سر از جنگ ناساز گشت

ز رستم بپرسيد پر مايه طوس * كه چون يافت شير از يكى گور كوس

به دو گفت رستم كه گرز گران * چو ياد آرد از يال جنگ آوران

دل سنگ و سندان نماند درست * بر و يال كوبنده بايد نخست

عمودى كه كوبنده هومان بود * تو آهن مخوانش كه موم آن بود

بلشكرگهِ خويش گشتند باز * سپه يك سر از خواسته بىنياز

همه دشت پر آهن و سيم و زر * سنان و ستام و كلاه و كمر

[ فرستادن افراسياب خسرو را به ختن ]

[ فرستادن افراسياب خسرو را به ختن ]

چو خورشيد برزد سر از كوهسار * بگسترد ياقوت بر جويبار

[ تهمتن همه خواسته گرد كرد * ببخشيد يك سر بمردان مرد ]

خروش آمد و نالهء كرّ ناى * تهمتن برانگيخت لشكر ز جاى

نهادند سر سوى افراسياب * همه رخ ز كين سياوش پر آب

[ پس آگاهى آمد بپرخاشجوى * كه رستم بتوران در آورد روى ]

[ بپيران چنين گفت كايرانيان * بدى را ببستند يك سر ميان ]

[ كنون بوم و بر جمله ويران شود * بكام دليران ايران شود ]

[ كسى نزد رستم برد آگهى * ازين كودك شوم بىفرّهى ]

[ هم آنگه برندش بايران سپاه * يكى ناسزا بر نهندش كلاه ]

[ نوندى برافگن هم اندر زمان * بر شوم پى زادهء بد گمان ]

[ كه با مادر آن هر دو تن را بهم * بيارد بگويد سخن بيش و كم ]

[ نوندى بيامد ببردندشان * شدند آن دو بيچاره چون بيهشان ]

[ بنزديك افراسياب آمدند * پر از درد و تيمار و تاب آمدند ]