شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨

[ داستان فريدون با كارگزار ضحاك ]

چو بشنيد از او اين سخن كدخداى * بكرد آنچه گفتش به دو رهنماى

مى روشن آورد رامشگران * همان در خورش با گهر مهتران

فريدون غم افكند و رامش گزيد * شبى كرد جشنى چنانچون سزيد

چو شد رام گيتى دوان كندرو * برون آمد از پيش سالار نو

نشست از بر بارهء راه جوى * سوى شاه ضحاك بنهاد روى

بيامد چو پيش سپهبد رسيد * سراسر بگفت آنچه ديد و شنيد

به دو گفت كاى شاه گردنكشان * ببرگشتن كارت آمد نشان

سه مرد سرافراز با لشكرى * فراز آمدند از دگر كشورى

ازان سه يكى كهتر اندر ميان * به بالاى سرو و بچهر كيان

بسالست كهتر فزونيش بيش * از آن مهتران او نهد پاى پيش

يكى گرز دارد چو يك لخت كوه * همى تابد اندر ميان گروه

باسپ اندر آمد بايوان شاه * دو پر مايه با او هميدون به راه

بيامد بتخت كئى بر نشست * همه بند و نيرنگ تو كرد پست

هر آن كس كه بود اندر ايوان تو * ز مردان مرد و ز ديوان تو

سر از پاى يك سر فرو ريختشان * همه مغز با خون براميختشان

به دو گفت ضحاك شايد بدن * كه مهمان بود شاد بايد بدن

چنين داد پاسخ ورا پيش كار * كه مهمان ابا گرزهء گاو سار

به مردى نشيند بآرام تو * ز تاج و كمر بسترد نام تو

بآيين خويش آورد ناسپاس * چنين گر تو مهمان شناسى شناس

به دو گفت ضحاك چندين منال * كه مهمان گستاخ بهتر بفال

چنين داد پاسخ به دو كندرو * كه آرى شنيدم تو پاسخ شنو

گرين نامور هست مهمان تو * چه كارستش اندر شبستان تو

كه با دختران جهاندار جم * نشيند زند راى بر بيش و كم

بيك دست گيرد رخ شهرناز * بديگر عقيق لب ارنواز

شب تيره‌گون خود بتر زين كند * به زير سر از مشك بالين كند

چو مشك آن دو گيسوى دو ماه تو * كه بودند همواره دلخواه تو

[ بگيرد ببرشان چو شد نيم مست * بدين گونه مهمان نبايد بدست ]

بر آشفت ضحاك بر سان كرگ * شنيد آن سخن كار زو كرد مرگ

بدشنام زشت و بآواز سخت * شگفتى بشوريد با شور بخت

به دو گفت هرگز تو در خان من * ازين پس نباشى نگهبان من

چنين داد پاسخ ورا پيش كار * كه ايدون گمانم من اى شهريار

كزان بخت هرگز نباشدت بهر * به من چون دهى كدخدايى شهر

چو بىبهره باشى ز گاه مهى * مرا كار سازندگى چون دهى

چرا تو نسازى همى كار خويش * كه هرگز نيامدت ازين كار پيش

ز تاج بزرگى چو موى از خمير * برون آمدى مهترا چاره گير

[ ترا دشمن آمد بگه بر نشست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست ]

[ همه بند و نيرنگت از رنگ برد * دلارام بگرفت و گاهت سپرد ]