شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧٧

[ كشته شدن پيلسم به دست رستم ]

خروشان بسر بر پراگند خاك * همه جامها كرد بر خويش چاك

چنين گفت با لشكر افراسياب * كه ما را بر آمد سر از خورد و خواب

همه كينه را چشم روشن كنيد * نهالى ز خفتان و جوشن كنيد

چو برخاست آواى كوس از درش * بجنبيد بر بارگه لشكرش

بزد ناى رويين و بر بست كوس * همى آسمان بر زمين داد بوس

بگردنكشان خسرو آواز كرد * كه اى نامداران روز نبرد

چو بر خيزد آواى كوس از دو روى * نجويد زمان مرد پرخاش جوى

همه رزم را دل پر از كين كنيد * بايرانيان پاك نفرين كنيد

خروش آمد و نالهء كرّ ناى * دم ناى رويين و هندى دراى

زمين آمد از سم ّ اسپان به جوش * بابر اندر آمد فغان و خروش

چو برخاست از دشت گرد سپاه * كس آمد بر رستم از ديده‌گاه

كه آمد سپاهى چو كوه گران * همه رزم جويان كند آوران

ز تيغ دليران هوا شد بنفش * برفتند با كاويانى درفش

برآمد خروش سپاه از دو روى * جهان شد پر از مردم جنگجوى

خور و ماه گفتى برنگ اندرست * ستاره بچنگ نهنگ اندرست

سپهدار تركان بر آراست جنگ * گرفتند گوپال و خنجر بچنگ

بيامد سوى ميمنه بارمان * سپاهى ز تركان دنان و دمان

سوى ميسره كهرم تيغ زن * بقلب اندرون شاه با انجمن

وزين روى رستم سپه بر كشيد * هوا شد ز تيغ يلان ناپديد

بياراست بر ميمنه گيو و طوس * سواران بيدار با پيل و كوس

چو گودرز كشواد بر ميسره * هجير و گرانمايگان يك سره

بقلب اندرون رستم زابلى * زره دار با خنجر كابلى

[ تو گفتى نه شب بود پيدا نه روز * نهان گشت خورشيد گيتى فروز ]

شد از سم ّ اسپان زمين سنگ رنگ * ز نيزه هوا همچو پشت پلنگ

تو گفتى هوا كوه آهن شدست * سر كوه پر ترگ و جوشن شدست

بابر اندر آمد سنان و درفش * درفشيدن تيغهاى بنفش

[ كشته شدن پيلسم به دست رستم ]

[ كشته شدن پيلسم به دست رستم ]

بيامد ز قلب سپه پيلسم * دلش پر ز خون كرده چهره دژم

چنين گفت با شاه توران سپاه * كه اى پر هنر خسرو نيك خواه

گرايدونك از من ندارى دريغ * يكى باره و جوشن و گرز و تيغ

ابا رستم امروز جنگ آورم * همه نام او زير ننگ آورم

بپيش تو آرم سر و رخش او * همان خود و تيغ جهان بخش او

ازو شاد شد جان افراسياب * سر نيزه بگذاشت از آفتاب

به دو گفت كاى نام بردار شير * همانا كه پيلت نيارد به زير

اگر پيل تن را بچنگ آورى * زمانه بر آسايد از داورى

بتوران چو تو كس نباشد بجاه * بگنج و بتيغ و بتخت و كلاه

بگردان سپهر اندر آرى سرم * سپارم ترا دختر و كشورم

از ايران و توران دو بهر آن تست * همان گوهر و گنج و شهر آن تست