شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧٦

[ لشگر كشيدن افراسياب به كين پسر ]

همه غار و هامون پر از كشته بود * سر دشمن از رزم برگشته بود

سپاه آفرين خواند بر پهلوان * بران نامبردار پور جوان

تهمتن برو آفرين كرد نيز * بدرويش بخشيد بسيار چيز

يكى داستان زد برو پيل تن * كه هر كس كه سر بركشد ز انجمن

خرد بايد و گوهر نامدار * هنر يار و فرهنگش آموزگار

چو اين گوهران را بجا آورد * دلاور شود پرّ و پا آورد

از آتش نبينى جز افروختن * جهانى چو پيش آيدش سوختن

فرامرز نشگفت اگر سركش است * كه پولاد را دل پر از آتش است

چو آورد با سنگ خارا كند * ز دل راز خويش آشكارا كند

بسرخه نگه كرد پس پيل تن * يكى سرو آزاده بد بر چمن

برش چون بر شير و رخ چون بهار * ز مشك سيه كرده بر گل نگار

بفرمود پس تا برندش بدشت * ابا خنجر و روزبانان و تشت

ببندند دستش بخم كمند * بخوابند بر خاك چون گوسفند

بسان سياوش سرش را ز تن * ببرّند و كرگس بپوشد كفن

چو بشنيد طوس سپهبد برفت * به خون ريختن روى بنهاد تفت

به دو سرخه گفت اى سرافراز شاه * چه ريزى همى خون من بىگناه

سياوش مرا بود هم سال و دوست * روانم پر از درد و اندوه اوست

مرا ديده پر آب بد روز و شب * هميشه بنفرين گشاده دو لب

بران كس كه آن تشت و خنجر گرفت * بران كس كه آن شاه را سر گرفت

دل طوس بخشايش آورد سخت * بران نامبردار برگشته بخت

بر رستم آمد بگفت اين سخن * كه پور سپهدار افگند بن

چنين گفت رستم كه گر شهريار * چنان خسته دل شايد و سوگوار

هميشه دل و جان افراسياب * پر از درد باد و دو ديده پر آب

همان تشت و خنجر زواره ببرد * بدان روزبانان لشكر سپرد

سرش را بخنجر ببرّيد زار * زمانى خروشيد و برگشت كار

بريده سر و تنش بر دار كرد * دو پايش زبر سر نگونسار كرد

بران كشته از كين برافشاند خاك * تنش را بخنجر بكردند چاك

جهانا چه خواهى ز پروردگان * چه پروردگان داغ دل بردگان

[ لشگر كشيدن افراسياب به كين پسر ]

[ لشگر كشيدن افراسياب به كين پسر ]

چو لشكر بيامد ز دشت نبرد * تنان پر ز خون و سران پر ز گرد

خبر شد ز تركان بافراسياب * كه بيدار بخت اندر آمد بخواب

همان سرخهء نامور كشته شد * چنان دولت تيز برگشته شد

بريده سرش را نگونسار كرد * تنش را به خون غرقه بر دار كرد

همه شهر ايران جگر خسته‌اند * به كين سياوش كمر بسته‌اند

نگون شد سر و تاج افراسياب * همى كند موى و همى ريخت آب

همى گفت رادا سرا موبدا * ردا نامدارا يلا بخردا

دريغ ارغوانى رخت همچو ماه * دريغ آن كئى برز و بالاى شاه