شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧٣

[ كشتن فرامرز ورزاد را ]

نداد ايچ پاسخ مر او را ز شرم * فرو ريخت از ديدگان آب گرم

تهمتن برفت از بر تخت اوى * سوى خان سودابه بنهاد روى

ز پرده بگيسوش بيرون كشيد * ز تخت بزرگيش در خون كشيد

بخنجر به دو نيم كردش به راه * نجنبيد بر جاى كاوس شاه

بيامد بدرگاه با سوگ و درد * پر از خون دل و ديده رخساره زرد

همه شهر ايران بماتم شدند * پر از درد نزديك رستم شدند

چو يك هفته با سوگ و با آب چشم * بدرگاه بنشست پر درد و خشم

بهشتم بزد ناى رويين و كوس * بيامد بدرگاه گودرز و طوس

چو فرهاد و شيدوش و گرگين و گيو * چو بهرام و رهّام و شاپور نيو

فريبرز كاوس درّنده شير * گرازه كه بود اژدهاى دلير

فرامرز رستم كه بد پيش رو * نگهبان هر مرز و سالار نو

بگردان چنين گفت رستم كه من * برين كينه دادم دل و جان و تن

كه اندر جهان چون سياوش سوار * نبندد كمر نيز يك نامدار

چنين كار يك سر مداريد خرد * چنين كينه را خرد نتوان شمرد

ز دلها همه ترس بيرون كنيد * زمين را ز خون رود جيحون كنيد

بيزدان كه تا در جهان زنده‌ام * بكين سياوش دل آگنده‌ام

بران تشت زرّين كجا خون اوى * فرو ريخت ناكار ديده گروى

بماليد خواهم همى روى و چشم * مگر بر دلم كم شود درد و خشم

و گر همچنانم بود بسته چنگ * نهاده به گردن درون پالهنگ

به خاك اندرون خوار چون گوسفند * كشندم دو بازو بخم ّ كمند

و گر نه من و گرز و شمشير تيز * برانگيزم اندر جهان رستخيز

نبيند دو چشمم مگر گرد رزم * حرامست بر من مى و جام و بزم

بدرگاه هر پهلوانى كه بود * چو زان گونه آواز رستم شنود

همه برگرفتند با او خروش * تو گفتى كه ميدان بر آمد به جوش

ز ميدان يكى بانگ بر شد بابر * تو گفتى زمين شد بكام هژبر

بزد مهره بر پشت پيلان بجام * يلان بر كشيدند تيغ از نيام

بر آمد خروشيدن گاودم * دم ناى رويين و رويينه خم

جهان پر شد از كين افراسياب * به دريا تو گفتى به جوش آمد آب

نبد جاى پوينده را بر زمين * ز نيزه هوا ماند اندر كمين

ستاره بجنگ اندر آمد نخست * زمين و زمان دست خون را بشست

ببستند گردان ايران ميان * بپيش اندرون اختر كاويان

گزين كرد پس رستم زابلى * ز گردان شمشير زن كابلى

ز ايران و از بيشهء نارون * ده و دو هزار از يلان انجمن

[ كشتن فرامرز ورزاد را ]

[ كشتن فرامرز ورزاد را ]

سپه را فرامرز بد پيش رو * كه فرزند گو بود و سالار نو

همى رفت تا مرز توران رسيد * ز دشمن كسى را بره بر نديد

دران مرز شاه سپيجاب بود * كه با لشكر و گنج و با آب بود

ورازاد بد نام آن پهلوان * دلير و سپه تاز و روشن روان