شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧٢

[ كشتن رستم سودابه را و سپاه كشيدن ]

[ آگاه شدن كاوس از كار سياوش ]

[ آگاه شدن كاوس از كار سياوش ]

چو آگاهى آمد بكاوس شاه * كه شد روزگار سياوش تباه

بكردار مرغان سرش را ز تن * جدا كرد سالار آن انجمن

ابر بىگناهش بخنجر بزار * بريدند سر زان تن شاهوار

بنالد همى بلبل از شاخ سرو * چو درّاج زير گلان با تذرو

همه شهر توران پر از داغ و درد * به بيشه درون برگ گلنار زرد

گرفتند شيون بهر كوهسار * نه فريادرس بود و نه خواستار

چو اين گفته بشنيد كاوس شاه * سر نامدارش نگون شد ز گاه

برو جامه بدريد و رخ را بكند * به خاك اندر آمد ز تخت بلند

برفتند با مويه ايرانيان * بدان سوگ بسته بزارى ميان

همه ديده پر خون و رخساره زرد * زبان از سياوش پر از ياد كرد

چو طوس و چو گودرز و گيو دلير * چو شاپور و فرهاد و رهّام شير

همه جامه كرده كبود و سياه * همه خاك بر سر بجاى كلاه

[ رسيدن رستم به نزد كاوس ]

[ رسيدن رستم به نزد كاوس ]

پس آگاهى آمد سوى نيمروز * بنزديك سالار گيتى فروز

كه از شهر ايران بر آمد خروش * همى خاك تيره بر آمد به جوش

پراگند كاوس بر يال خاك * همه جامهء خسروى كرد چاك

تهمتن چو بشنيد زو رفت هوش * ز زابل بزارى بر آمد خروش

بچنگال رخساره بشخود زال * همى ريخت خاك از بر شاخ و يال

چو يك هفته با سوگ بود و دژم * بهشتم بر آمد ز شيپور دم

سپاهى فراوان بر پيل تن * ز كشمير و كابل شدند انجمن

بدرگاه كاوس بنهاد روى * دو ديده پر از آب و دل كينه جوى

چو نزديكى شهر ايران رسيد * همه جامهء پهلوى بر دريد

بدادار دارنده سوگند خورد * كه هرگز تنم بىسليح نبرد

نباشد بشويم سرم را ز خاك * همه بر تن غم بود سوگناك

كله ترگ و شمشير جام منست * ببازو خم خام دام منست

چو آمد بنزديك كاوس كى * سرش بود پر خاك و پر خاك پى

به دو گفت خوى بد اى شهريار * پراگندى و تخمت آمد ببار

ترا مهر سودابه و بد خوى * ز سر برگرفت افسر خسروى

كنون آشكارا ببينى همى * كه بر موج دريا نشينى همى

از انديشهء خرد و شاه سترگ * بيامد بما بر زيانى بزرگ

كسى كو بود مهتر انجمن * كفن بهتر او را ز فرمان زن

سياوش بگفتار زن شد بباد * خجسته زنى كو ز مادر نزاد

دريغ آن بر و برز و بالاى او * ركيب و خم خسرو آراى او

دريغ آن گو نامبرده سوار * كه چون او نبيند دگر روزگار

چو در بزم بودى بهاران بدى * برزم افسر نامداران بدى

همى جنگ با چشم گريان كنم * جهان چون دل خويش بريان كنم

[ كشتن رستم سودابه را و سپاه كشيدن ]

[ كشتن رستم سودابه را و سپاه كشيدن ]

نگه كرد كاوس بر چهر او * بديد اشك خونين و آن مهر او