شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧١

[ رفتن كىخسرو به ايران زمين ]

در گنجهاى كهن كرد باز * ز هر گونهء شاه را كرد ساز

ز دينار و ديبا و تيغ و گهر * ز اسب و سليح و كلاه و كمر

هم از تخت و ز بدرهاى درم * ز گستردنيها و از بيش و كم

گسى كردشان سوى آن شارستان * كجا جملگى گشته بد خارستان

فرنگيس و كىخسرو آنجا رسيد * بسى مردم آمد ز هر سو پديد

بديده سپردند يك يك زمين * زبان دد و دام پر آفرين

همى گفت هر كس كه بودش هنر * سپاس از جهان داور دادگر

كزان بيخ بركنده فرّخ درخت * ازين گونه شاخى بر آورد سخت

ز شاه كيان چشم بد دور باد * روان سياوش پر از نور باد

همه خاك آن شارستان شاد شد * گيا بر چمن سرو آزاد شد

ز خاكى كه خون سياوش بخورد * بابر اندر آمد درختى ز گرد

نگاريده بر برگها چهر او * همى بوى مشك آمد از مهر او

بدى مه نشان بهاران بدى * پرستشگه سوگواران بدى

چنين است كردار اين گنده پير * ستاند ز فرزند پستان شير

چو پيوسته شد مهر دل بر جهان * به خاك اندر آرد سرش ناگهان

تو از وى بجز شادمانى مجوى * بباغ جهان برگ انده مبوى

اگر تاج دارى و گر دست تنگ * نبينى همى روزگار درنگ

مرنجان روان كين سراى تو نيست * بجز تنگ تابوت جاى تو نيست

نهادن چه بايد به خوردن نشين * بر امّيد گنج جهان آفرين

چو آمد بنزديك سر تيغ شست * مده مى كه از سال شد مرد مست

بجاى عنانم عصا داد سال * پراگنده شد مال و برگشت حال

همان ديده‌بان بر سر كوهسار * نبيند همى لشكر شهريار

كشيدن ز دشمن نداند عنان * مگر پيش مژگانش آيد سنان

گرايندهء تيز پاى نوند * همان شست بدخواه كردش ببند

همان گوش از آواى او گشت سير * همش لحن بلبل هم آواى شير

چو برداشتم جام پنجاه و هشت * نگيرم بجز ياد تابوت و تشت

دريغ آن گل و مشك و خوشاب سى * همان تيغ برّندهء پارسى

نگردد همى گرد نسرين تذرو * گل نارون خواهد و شاخ سرو

همى خواهم از روشن كردگار * كه چندان زمان يابم از روزگار

كزين نامور نامهء باستان * بمانم بگيتى يكى داستان

كه هر كس كه اندر سخن داد داد * ز من جز بنيكى نگيرند ياد

بدان گيتيم نيز خواهشگرست * كه با تيغ تيزست و با افسرست

[ منم بندهء اهل بيت نبى * سرايندهء خاك پاى وصى ]

[ برين زادم و هم برين بگذرم * چنان دان كه خاك پى حيدرم ]

[ ابا ديگران مر مرا كار نيست * بدين اندرون هيچ گفتار نيست ]

بگفتار دهقان كنون باز گرد * نگر تا چه گويد سراينده مرد