شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧٠

[ بازگشتن كىخسرو به سياوشگرد ]

فريدون بداد و بتخت و كلاه * همى داشتى راستى را نگاه

ز پيران چو بشنيد افراسياب * سر مرد جنگى در آمد ز خواب

يكى سخت سوگند شاهانه خورد * بروز سپيد و شب لاژورد

بدادار كو اين جهان آفريد * سپهر و دد و دام و جان آفريد

كه نايد بدين كودك از من ستم * نه هرگز برو بر زنم تيز دم

زمين را ببوسيد پيران و گفت * كه اى دادگر شاه بىيار و جفت

برين بند و سوگند تو ايمنم * كنون يافت آرام جان و تنم

و زانجا بر خسرو آمد دمان * رخى ارغوان و دلى شادمان

به دو گفت كز دل خرد دور كن * چو رزم آورد پاسخش سور كن

مرو پيش او جز به ديوانگى * مگردان زبان جز به بيگانگى

مگرد ايچ گونه بگرد خرد * يك امروز بر تو مگر بگذرد

بسر بر نهادش كلاه كيان * ببستش كيانى كمر بر ميان

يكى بارهء گام زن خواست نغز * برو بر نشست آن گو پاك مغز

بيامد بدرگاه افراسياب * جهانى برو ديده كرده پر آب

روارو بر آمد كه بگشاى راه * كه آمد نو آيين يكى پيشگاه

همى رفت پيش اندرون شاه گرد * سپهدار پيران ورا پيش برد

بيامد بنزديك افراسياب * نيا را رخ از شرم او شد پر آب

بران خسروى يال و آن چنگ او * بدان شاخ و آن فرّ و اورنگ او

زمانى نگه كرد و نيكو بديد * همى گشت رنگ رخش ناپديد

تن پهلوان گشت لرزان چو بيد * ز جان جوان پاك بگسست اميد

زمانى چنان بود بگشاد چهر * زمانه بدلش اندر آورد مهر

بپرسيد كاى نو رسيده جوان * چه آگاه دارى ز كار جهان

بر گوسفندان چه گردى همى * زمين را چه گونه سپردى همى

چنين داد پاسخ كه نخچير نيست * مرا خود كمان و پر تير نيست

بپرسيد بازش ز آموزگار * ز نيك و بد و گردش روزگار

به دو گفت جايى كه باشد پلنگ * بدرّد دل مردم تيز چنگ

سه ديگر بپرسيدش از مام و باب * ز ايوان و از شهر و ز خورد و خواب

چنين داد پاسخ كه درّنده شير * نيارد سگ كارزارى به زير

بخنديد خسرو ز گفتار اوى * سوى پهلوان سپه كرد روى

به دو گفت كين دل ندارد بجاى * ز سر پرسمش پاسخ آرد ز پاى

نيايد همانا بد و نيك از وى * نه زينسان بود مردم كينه‌جوى

رو اين را به خوبى بمادر سپار * بدست يكى مرد پرهيزگار

گسى كن بسوى سياوش گرد * مگردان بد آموز را هيچ گرد

ز اسپ و پرستنده و بيش و كم * بده هرچ بايد ز گنج و درم

[ بازگشتن كىخسرو به سياوشگرد ]

[ بازگشتن كىخسرو به سياوشگرد ]

سپهبد برو كرد لختى شتاب * برون بردش از پيش افراسياب

بايوان خويش آمد افروخته * خرامان و چشم بدى دوخته

همى گفت كز دادگر كردگار * درخت نو آمد جهان را ببار