شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٧

[ داستان فريدون با كارگزار ضحاك ]

چو بشنيد از و اين سخن ارنواز * گشاده شدش بر دل پاك راز

به دو گفت شاه آفريدون توئى * كه ويران كنى تنبل و جادوئى

كجا هوش ضحاك بر دست تست * گشاد جهان بر كمر بست تست

ز تخم كيان ما دو پوشيده پاك * شده رام با او ز بيم هلاك

همى جفتمان خواند او جفت مار * چگونه توان بودن اى شهريار

فريدون چنين پاسخ آورد باز * كه گر چرخ دادم دهد از فراز

ببرم پى اژدها راز خاك * بشويم جهان را ز ناپاك پاك

ببايد شما را كنون گفت راست * كه آن بىبها اژدهافش كجاست

برو خوب رويان گشادند راز * مگر كاژدها را سر آيد بگاز

بگفتند كو سوى هندوستان * بشد تا كند بند جادوستان

ببرد سر بىگناهان هزار * هراسان شدست از بد روزگار

كجا گفته بودش يكى پيش بين * كه پردختگى گردد از تو زمين

كه آيد كه گيرد سر تخت تو * چگونه فرو پژمرد بخت تو

دلش زان زده فال پر آتشست * همه زندگانى برو ناخوشست

همى خون دام و دد و مرد و زن * بريزد كند در يكى آبدن

مگر كو سر و تن بشويد به خون * شود فال اختر شناسان نگون

همان نيز از آن مارها بر دو كفت * برنج درازست مانده شگفت

ازين كشور آيد بديگر شود * ز رنج دو مار سيه نغنود

بيامد كنون گاه باز آمدنش * كه جائى نبايد فراوان بدنش

گشاد آن نگار جگر خسته راز * نهاده به دو گوش گردن فراز

چو كشور ز ضحاك بودى تهى * يكى مايه‌ور بد بسان رهى

كه او داشتى گنج و تخت و سراى * شگفتى بدل سوزگى كدخداى

ورا كندرو خواندندى بنام * بكندى زدى پيش بيداد گام

بكاخ اندر آمد دوان كند رو * در ايوان يكى تاجور ديد نو

نشسته بآرام در پيشگاه * چو سرو بلند از برش گرد ماه

ز يك دست سرو سهى شهرناز * بدست دگر ماه روى ارنواز

همه شهر يك سر پر از لشكرش * كمر بستگان صف زده بر درش

نه آسيمه گشت و نه پرسيد راز * نيايش كنان رفت و بردش نماز

برو آفرين كرد كاى شهريار * هميشه بزى تا بود روزگار

خجسته نشست تو با فرّهى * كه هستى سزاوار شاهنشهى

جهان هفت كشور ترا بنده باد * سرت بر تر از ابر بارنده باد

فريدونش فرمود تا رفت پيش * بكرد آشكارا همه راز خويش

بفرمود شاه دلاور بدوى * كه رو آلت تخت شاهى بجوى

نبيذ آر و رامشگران را بخوان * بپيماى جام و بياراى خوان

كسى كو برامش سزاى منست * بدانش همان دلزداى منست

بيار انجمن كن بر تخت من * چنان چون بود در خور بخت من