شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٨

[ سپردن پيران كىخسرو را به شبانان ]

چنين گفت با نامدار انجمن * كه گر بگلسد زين سخن جان من

نمانم كه يازد بدين شاه چنگ * مرا گر سپارد بچنگ نهنگ

بدانگه كه بنمود خورشيد چهر * بخواب اندر آمد سر تيره مهر

چو بيدار شد پهلوان سپاه * دمان اندر آمد بنزديك شاه

همى ماند تا جاى پردخت شد * بنزديك آن نامور تخت شد

به دو گفت خورشيد فش مهترا * جهاندار و بيدار و افسونگرا

بدر بر يكى بنده بفزود دوش * تو گفتى ورا مايه دادست هوش

نماند ز خوبى جز از تو بكس * تو گويى كه بر گاه شاهست و بس

اگر تور را روز باز آمدى * بديدار چهرش نياز آمدى

فريدون گردست گويى بجاى * بفرّ و بچهر و بدست و بپاى

بر ايوان چنو كس نبيند نگار * به دو تازه شد فرّهء شهريار

از انديشه بد بپرداز دل * بر افراز تاج و بر افراز دل

چنان كرد روشن جهان آفرين * كزو دور شد جنگ و بيداد و كين

روانش ز خون سياوش به درد * بر آورد بر لب يكى باد سرد

پشيمان بشد زان كجا كرده بود * بگفتار بيهوده آزرده بود

به دو گفت من زين نو آمد بسى * سخنها شنيدستم از هر كسى

پر آشوب جنگست زو روزگار * همه ياد دارم ز آموزگار

كه از تخمهء تور و ز كىقباد * يكى شاه سر بر زند با نژاد

جهان را به مهر وى آيد نياز * همه شهر توران برندش نماز

كنون بودنى هرچ بايست بود * ندارد غم و رنج و انديشه سود

مداريدش اندر ميان گروه * بنزد شبانان فرستش بكوه

بدان تا نداند كه من خود كيم * بديشان سپرده ز بهر چيم

نياموزد از كس خرد گر نژاد * ز كار گذشته نيايدش ياد

بگفت آنچ ياد آمدش زين سخن * همه نو شمرد اين سراى كهن

چه سازى كه چاره بدست تو نيست * درازست در كام و شست تو نيست

گر ايدونك بد بينى از روزگار * بنيكى همو باشد آموزگار

بيامد بدر پهلوان شادمان * بدل بر همه نيك بودش گمان

جهان آفرين را نيايش گرفت * بشاه جهان بر ستايش گرفت

پر انديشه بد تا بايوان رسيد * كزان رنج و مهرش چه آيد پديد

[ سپردن پيران كىخسرو را به شبانان ]

[ سپردن پيران كىخسرو را به شبانان ]

شبانان كوه قلا را بخواند * و زان خرد چندى سخنها براند

كه اين را بداريد چون جان پاك * نبايد كه بيند ورا باد و خاك

نبايد كه تنگ آيدش روزگار * اگر ديده و دل كند خواستار

شبان را ببخشيد بسيار چيز * يكى دايه با او فرستاد نيز

بريشان سپرد آن دل و ديده را * جهانجوى گرد پسنديده را

بدين نيز بگذشت گردان سپهر * بخسرو بر از مهر بخشود چهر

چو شد هفت ساله گو سرفراز * هنر با نژادش همى گفت راز

ز چوبى كمان كرد و ز روده زه * ز هر سو برافگند زه را گره