شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٧

[ اندر زادن كىخسرو ]

فريبنده ديوى ز دوزخ بجست * بيامد دل شاه تركان بخست

بران اهرمن نيز نفرين سزد * كه پيچد روانت سوى راه بد

پشيمان شوى زين بروز دراز * بپيچى زمانى بگرم و گداز

ندانم كه اين گفتن بد ز كيست * و زين آفريننده را راى چيست

چو ديوانه از جاى برخاستى * چنين خيره بد را بياراستى

كنون زو گذشتى به فرزند خويش * رسيدى به بيچاره پيوند خويش

نجويد همانا فرنگيس بخت * نه اورنگ شاهى نه تاج و نه تخت

به فرزند با كودكى در نهان * درفشى مكن خويشتن در جهان

كه تا زندهء بر تو نفرين بود * پس از زندگى دوزخ آيين بود

اگر شاه روشن كند جان من * فرستد و را سوى ايوان من

گرايدونك انديشه زين كودك است * همانا كه اين درد و رنج اندك است

بمان تا جدا گردد از كالبد * بپيش تو آرم به دو ساز بد

به دو گفت زينسان كه گفتى بساز * مرا كردى از خون او بىنياز

سپهدار پيران بدان شاد شد * از انديشه و درد آزاد شد

بيامد بدرگاه و او را ببرد * بسى نيز بر روزبانان شمرد

بىآزار بردش بسوى ختن * خروشان همه درگه و انجمن

چو آمد بايوان بگلشهر گفت * كه اين خوب رخ را ببايد نهفت

تو بر پيش اين نامور زينهار * بباش و بدارش پرستاروار

برين نيز بگذشت يك چند روز * گران شد فرنگيس گيتى فروز

شبى قيرگون ماه پنهان شده * بخواب اندرون مرغ و دام و دده

چنان ديد سالار پيران بخواب * كه شمعى بر افروختى ز آفتاب

سياوش بر شمع تيغى بدست * بآواز گفتى نشايد نشست

[ كزين خواب نوشين سر آزاد كن * ز فرجام گيتى يكى ياد كن ]

كه روز نو آيين و جشنى نوست * شب سور آزاده كىخسروست

سپهبد بلرزيد در خواب خوش * بجنبيد گلشهر خورشيد فش

به دو گفت پيران كه برخيز و رو * خرامنده پيش فرنگيس شو

سياوش را ديدم اكنون بخواب * درخشان تر از بر سپهر آفتاب

كه گفتى مرا چند خسپى مپاى * بجشن جهانجوى كىخسرو آى

همى رفت گلشهر تا پيش ماه * جدا گشته بود از بر ماه شاه

بديد و بشادى سبك باز گشت * همانگاه گيتى پر آواز گشت

بيامد بشادى بپيران بگفت * كه اينت بآيين خور و ماه جفت

يكى اندر آى و شگفتى ببين * بزرگى و راى جهان آفرين

تو گويى نشايد مگر تاج را * و گر جوشن و ترگ و تاراج را

سپهبد بيامد بر شهريار * بسى آفرين كرد و بردش نثار

بران برز و بالا و آن شاخ و يال * تو گويى برو بر گذشتست سال

ز بهر سياوش دو ديده پر آب * همى كرد نفرين بر افراسياب