شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٥

[ غمگين شدن فرنگيس بر سياوش بعد از كشته شدنش ]

درودى ز من سوى پيران رسان * بگويش كه گيتى دگر شد بسان

به پيران نه زين گونه بودم اميد * همى پند او باد بُد من چو بيد

مرا گفته بود او كه با صد هزار * زره‌دار و برگستوانور سوار

چو بر گرددت روز يار توام * بگاهِ چرا مرغزار توام

كنون پيش گرسيوز اندر دوان * پياده چنين خوار و تيره روان

نبينم همى يار با خود كسى * كه بخروشدى زار بر من بسى

چو از شهر و ز لشكر اندر گذشت * كشانش ببردند بر سوى دشت

ز گرسيوز آن خنجر آبگون * گروى زره بستد از بهر خون

بيفگند پيل ژيان را به خاك * نه شرم آمدش زان سپهبد نه باك

يكى تشت بنهاد زرّين برش * جدا كرد زان سرو سيمين سرش

بجايى كه فرموده بد تشت خون * گروى زره برد و كردش نگون

يكى باد با تيره گردى سياه * بر آمد بپوشيد خورشيد و ماه

همى يكدگر را نديدند روى * گرفتند نفرين همه بر گروى

[ غمگين شدن فرنگيس بر سياوش بعد از كشته شدنش ]

[ غمگين شدن فرنگيس بر سياوش بعد از كشته شدنش ]

چو از سرو بن دور گشت آفتاب * سر شهريار اندر آمد بخواب

چه خوابى كه چندين زمان بر گذشت * نجنبيد و بيدار هرگز نگشت

چو از شاه شد گاه و ميدان تهى * مه خورشيد بادا مه سرو سهى

چپ و راست هر سو بتابم همى * سر و پاى گيتى نيابم همى

يكى بد كند نيك پيش آيدش * جهان بنده و بخت خويش آيدش

يكى جز بنيكى جهان نسپرد * همى از نژندى فرو پژمرد

مدار ايچ تيمار با او بهم * بگيتى مكن جان و دل را دژم

ز خان سياوش برآمد خروش * جهانى ز گرسيوز آمد به جوش

ز سر ماهرويان گسسته كمند * خراشيده روى و بمانده نژند

همه بندگان موى كردند باز * فرنگيس مشكين كمند دراز

بريد و ميان را بگيسو ببست * بفندق گل ارغوان را بخست

باواز بر جان افراسياب * همى كرد نفرين و مى ريخت آب

خروشش به گوش سپهبد رسيد * چو آن ناله و زار نفرين شنيد

بگرسيوز بدنشان شاه گفت * كه او را بكوى آوريد از نهفت

ز پرده بدرگه بريدش كشان * بر روزبانان مردم كشان

بدان تا بگيرند موى سرش * بدرّند بر بر همه چادرش

زنندش همى چوب تا تخم كين * بريزد برين بوم توران زمين

نخواهم ز بيخ سياوش درخت * نه شاخ و نه برگ و نه تاج و نه تخت

همه نامداران آن انجمن * گرفتند نفرين برو تن بتن

كه از شاه و دستور و ز لشكرى * ازين گونه نشنيد كس داورى

بيامد پر از خون دو رخ پيلسم * روان پر ز داغ و رخان پر زنم

بنزديك لهّاك و فرشيد ورد * سراسر سخنها همه ياد كرد

كه دوزخ به از بوم افراسياب * نبايد بدين كشور آرام و خواب