شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٤

[ كشته شدن سياوش به دست گروى ]

به دو گفت كاى پر هنر شهريار * چرا كرد خواهى مرا خاكسار

دلت را چرا بستى اندر فريب * همى از بلندى نبينى نشيب

سر تاج داران مبر بىگناه * كه نپسندد اين داور هور و ماه

سياوش كه بگذاشت ايران زمين * همى از جهان بر تو كرد آفرين

بيازرد از بهر تو شاه را * چنان افسر و تخت و آن گاه را

بيامد ترا كرد پشت و پناه * كنون زو چه ديدى كه بردت ز راه

نبرّد سر تاج داران كسى * كه با تاج بر تخت ماند بسى

مكن بىگنه بر تن من ستم * كه گيتى سپنج است با باد و دم

يكى را بچاه افگند بىگناه * يكى با كله بر نشاند بگاه

سرانجام هر دو به خاك اندرند * ز اختر بچنگ مغاك اندرند

شنيدى كه از آفريدون گرد * ستمگاره ضحّاك تازى چه برد

همان از منوچهر شاه بزرگ * چه آمد بسلم و بتور سترگ

كنون زنده بر گاه كاوس شاه * چو دستان و چون رستم كينه‌خواه

جهان از تهمتن بلرزد همى * كه توران بجنگش نيرزد همى

چو بهرام و چون زنگهء شاوران * كه ننديشد از گرز كنداوران

همان گيو كز بيم او روز جنگ * همى چرم روباه پوشد پلنگ

درختى نشانى همى بر زمين * كجا برگ خون آورد بار كين

بكين سياوش سيه پوشد آب * كند زار نفرين بافراسياب

ستمگارهء بر تن خويشتن * بسى يادت آيد ز گفتار من

نه اندر شكارى كه گور افگنى * دگر آهوان را بشور افگنى

همى شهريارى ربايى ز گاه * درين كار به زين نگه كن پگاه

مده شهر توران بخيره بباد * ببايد كه روز بد آيدت ياد

بگفت اين و روى سياوش بديد * دو رخ را بكند و فغان بر كشيد

دل شاه توران برو بر بسوخت * همى خيره چشم خرد را بدوخت

به دو گفت بر گرد و ايدر مپاى * چه دانى كزين بد مرا چيست راى

بكاخ بلندش يكى خانه بود * فرنگيس زان خانه بيگانه بود

مر او را دران خانه انداختند * در خانه را بند برساختند

[ كشته شدن سياوش به دست گروى ]

[ كشته شدن سياوش به دست گروى ]

بفرمود پس تا سياوش را * مر آن شاه بىكين و خاموش را

كه اين را بجايى بريدش كه كس * نباشد ورا يار و فريادرس

سرش را ببرّيد يك سر ز تن * تنش كرگسان را بپوشد كفن

ببايد كه خون سياوش زمين * نبويد نرويد گيا روز كين

همى تاختندش پياده كشان * چنان روزبانان مردم كشان

سياوش بناليد با كردگار * كه اى برتر از گردش روزگار

يكى شاخ پيدا كن از تخم من * چو خورشيد تابنده بر انجمن

كه خواهد ازين دشمنان كين خويش * كند تازه در كشور آيين خويش

همى شد پس پشت او پيلسم * دو ديده پر از خون و دل پر ز غم

سياوش به دو گفت پدرود باش * زمين تار و تو جاودان پود باش