شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٣

[ زارى كردن فرنگيس پيش افراسياب ]

سرى را كه باشى به دو پادشا * بتيزى بريدن نبينم روا

ببندش همى دار تا روزگار * برين بد ترا باشد آموزگار

چو باد خرد بر دلت بر وزد * از ان پس ورا سر بريدن سزد

بفرماى بند و تو تندى مكن * كه تندى پشيمانى آرد ببن

چه برّى سرى را همى بىگناه * كه كاوس و رستم بود كينه خواه

پدر شاه و رستمش پروردگار * بپيچى بفرجام زين روزگار

چو گودرز و چون گيو و برزين و طوس * ببندند بر كوههء پيل كوس

دمنده سپهبد گو پيل تن * كه خوارند بر چشم او انجمن

فريبرز كاوس درّنده شير * كه هرگز نديدش كس از جنگ سير

برين كينه بندند يك سر كمر * در و دشت گردد پر از كينه‌ور

نه من پاى دارم نه پيوند من * نه گردى ز گردان اين انجمن

همانا كه پيران بيايد پگاه * ازو بشنود داستان نيز شاه

مگر خود نيازت نيايد بدين * مگستر يكى تا جهانست كين

به دو گفت گرسيوز اى هوشمند * بگفت جوانان هوا را مبند

از ايرانيان دشت پر كرگس است * گر از كين بترسى ترا اين بس است

همين بد كه كردى ترا خود نه بس * كه خيره همى بشنوى پند كس

سياوش چو بخروشد از روم و چين * پر از گرز و شمشير بينى زمين

بريدى دم مار و خستى سرش * بديبا بپوشيد خواهى برش

گرايدونك او را بجان زينهار * دهى من نباشم بر شهريار

به بيغولهء خيزم از بيم جان * مگر خود به زودى سر آيد زمان

برفتند پيچان دمور و گروى * بر شاه تركان پر از رنگ و بوى

كه چندين به خون سياوش مپيچ * كه آرام خوار آيد اندر بسيچ

بگفتار گرسيوز رهنماى * برآراى و بردار دشمن ز جاى

زدى دام و دشمن گرفتى بدوى * ز ايران بر آيد يكى هاى و هوى

سزا نيست اين را گرفتن بدست * دل بد سگالان ببايد شكست

سپاهى بدين گونه كردى تباه * نگر تا چگونه بود راى شاه

اگر خود نيازردتى از نخست * به آب اين گنه را توانست شست

كنون آن به آيد كه اندر جهان * نباشد پديد آشكار و نهان

بديشان چنين پاسخ آورد شاه * كزو من نديدم بديده گناه

و ليكن ز گفت ستاره شمر * بفرجام زو سختى آيد بسر

گر ايدونك خونش بريزم بكين * يكى گرد خيزد ز ايران زمين

رها كردنش بتّر از كشتنست * همان كشتنش رنج و درد منست

بتوران گزند مرا آمدست * غم و درد و بند مرا آمدست

خردمند گر مردم بد گمان * نداند كسى چارهء آسمان

فرنگيس بشنيد رخ را بخست * ميان را بزنّار خونين ببست

پياده بيامد بنزديك شاه * به خون رنگ داده دو رخساره ماه

بپيش پدر شد پر از درد و باك * خروشان بسر بر همى ريخت خاك