شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٢

[ گرفتار شدن سياوش به دست افراسياب ]

چرا جنگ جوى آمدى با سپاه * چرا كشت خواهى مرا بىگناه

سپاه دو كشور پر از كين كنى * زمان و زمين پر ز نفرين كنى

چنين گفت گرسيوز كم خرد * كزين در سخن خود كى اندر خورد

گر ايدر چنين بىگناه آمدى * چرا با زره نزد شاه آمدى

پذيره شدن زين نشان راه نيست * سنان و سپر هديهء شاه نيست

[ سياوش بدانست كان كار اوست * بر آشفتن شه ز بازار اوست ]

چو گفتار گرسيوز افراسياب * شنيد و بر آمد بلند آفتاب

بتركان بفرمود كاندر دهيد * درين دشت كشتى به خون بر نهيد

از ايران سپه بود مردى هزار * همه نامدار از در كارزار

رده بر كشيدند ايرانيان * ببستند خون ريختن را ميان

همه با سياوش گرفتند جنگ * نديدند جاى فسون و درنگ

كنون خيره گفتند ما را كشند * ببايد كه تنها به خون در كشند

بمان تا ز ايرانيان دست برد * ببينند و مشمر چنين كار خرد

سياوش چنين گفت كين راى نيست * همان جنگ را مايه و پاى نيست

مرا چرخ گردان اگر بىگناه * بدست بدان كرد خواهد تباه

به مردى كنون زور و آهنگ نيست * كه با كردگار جهان جنگ نيست

سر آمد بريشان بر آن روزگار * همه كشته گشتند و برگشته كار

ز تير و ز ژوپين ببد خسته شاه * نگون اندر آمد ز پشت سياه

همى گشت بر خاك و نيزه بدست * گروى زره دست او را ببست

نهادند بر گردنش پالهنگ * دو دست از پس پشت بسته چو سنگ

دوان خون بران چهرهء ارغوان * چنان روز ناديده چشم جوان

برفتند سوى سياوش گرد * پسِ پشت و پيشِ سپه بود گرد

چنين گفت سالار توران سپاه * كه ايدر كشيدش بيك سو ز راه

[ كنيدش بخنجر سر از تن جدا * بشخّى كه هرگز نرويد گيا ]

[ بريزيد خونش بران گرم خاك * ممانيد دير و مداريد باك ]

چنين گفت با شاه يك سر سپاه * كزو شهريارا چه ديدى گناه

چرا كشت خواهى كسى را كه تاج * بگريد برو زار با تخت عاج

سرى را كجا تاج باشد كلاه * نشايد بريد اى خردمند شاه

بهنگام شادى درختى مكار * كه زهر آورد بار او روزگار

همى بود گرسيوز بد نشان * ز بيهودگى يار مردم كشان

كه خون سياوش بريزد به درد * كزو داشت درد دل اندر نبرد

ز پيران يكى بود كهتر بسال * برادر بد او را و فرّخ همال

كجا پيلسم بود نام جوان * يكى پر هنر بود و روشن روان

چنين گفت مر شاه را پيلسم * كه اين شاخ را بار در دست و غم

ز دانا شنيدم يكى داستان * خرد شد بران نيز همداستان

كه آهسته دل كم پشيمان شود * هم آشفته را هوش درمان شود

شتاب و بدى كار آهرمنست * پشيمانى جان و رنج تنست