شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦١

[ گرفتار شدن سياوش به دست افراسياب ]

سرافراز كىخسروش نام كن * بغم خوردن او دل آرام كن

چنين گردد اين گنبد تيز رو * سراى كهن را نخوانند نو

ازين پس بفرمان افراسياب * مرا تيره بخت اندر آيد بخواب

ببرّند بر بىگنه بر سرم * ز خون جگر بر نهند افسرم

نه تابوت يابم نه گور و كفن * نه بر من بگريد كسى ز انجمن

نهالى مرا خاك توران بود * سراى كهن كام شيران بود

برين گونه خواهد گذشتن سپهر * نخواهد شدن رام با من به مهر

ز خورشيد تابنده تا تيره خاك * گذر نيست از داد يزدان پاك

بخوارى ترا روزبانان شاه * سر و تن برهنه برندت به راه

بيايد سپهدار پيران بدر * به خواهش بخواهد ترا از پدر

بجان بىگنه خواهدت زينهار * بايوان خويشش برد زار و خوار

و ز ايران بيايد يكى چاره‌گر * بفرمان دادار بسته كمر

از ايدر ترا با پسر ناگهان * سوى رود جيحون برد در نهان

نشانند بر تخت شاهى ورا * بفرمان بود مرغ و ماهى ورا

ز گيتى بر آرد سراسر خروش * زمانه ز كىخسرو آيد به جوش

ز ايران يكى لشكر آرد بكين * پر آشوب گردد سراسر زمين

پى رخش فرّخ زمين بسپرد * بتوران كسى را بكس نشمرد

بكين من امروز تا رستخيز * نبينى جز از گرز و شمشير تيز

برين گفتها بر تو دل سخت كن * تن از ناز و آرام پردخت كن

سياوش چو با جفت غمها بگفت * خروشان به دو اندر آويخت جفت

رخش پر ز خون دل و ديده گشت * سوى آخُر تازى اسپان گذشت

بياورد شبرنگ بهزاد را * كه دريافتى روز كين باد را

خروشان سرش را ببر در گرفت * لگام و فسارش ز سر برگرفت

به گوش اندرش گفت رازى دراز * كه بيدار دل باش و با كس مساز

چو كىخسرو آيد بكين خواستن * عنانش ترا بايد آراستن

ورا بارگى باش و گيتى بكوب * چنانچون سر مار افعى به چوب

از آخُر ببُر دل بيكبارگى * كه او را تو باشى بكين بارگى

دگر مركبان را همه كرد پى * برافروخت برسان آتش زنى

[ گرفتار شدن سياوش به دست افراسياب ]

[ گرفتار شدن سياوش به دست افراسياب ]

خود و سركشان سوى ايران كشيد * رخ از خون ديده شده ناپديد

چو يك نيم فرسنگ ببريد راه * رسيد اندرو شاه توران سپاه

سپه ديد با خود و تيغ و زره * سياوش زده بر زره بر گره

بدل گفت گرسيوز اين راست گفت * سخن زين نشانى كه بود در نهفت

سياوش بترسيد از بيم جان * مگر گفت بدخواه گردد نهان

همى بنگريد اين بدان آن بدين * كه كينه نبدشان بدل پيش ازين

ز بيم سياوش سواران جنگ * گرفتند آرام و هوش و درنگ

چه گفت آن خردمند بسيار هوش * كه با اختر بد به مردى مكوش

چنين گفت زان پس بافراسياب * كه اى پر هنر شاه با جاه و آب