شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦٠

[ اندرز كردن سياوش فرنگيس را ]

سوى روم ره با درنگ آيدت * نپويى سوى چين كه تنگ آيدت

ز گيتى كرا گيرى اكنون پناه * پناهت خداوند خورشيد و ماه

ستم باد بر جان او ماه و سال * كجا بر تن تو شود بد سگال

همى گفت گرسيوز اكنون ز راه * بيايد همانا ز نزديك شاه

چهارم شب اندر بر ماهروى * بخواب اندرون بود با رنگ و بوى

بلرزيد و ز خواب خيره بجست * خروشى برآورد چون پيل مست

همى داشت اندر برش خوب چهر * به دو گفت شاها چبودت ز مهر

خروشيد و شمعى برافروختند * برش عود و عنبر همى سوختند

بپرسيد زو دخت افراسياب * كه فرزانه شاها چه ديدى بخواب

سياوش به دو گفت كز خواب من * لبت هيچ مگشاى بر انجمن

چنين ديدم اى سرو سيمين بخواب * كه بودى يكى بىكران رود آب

يكى كوه آتش بديگر كران * گرفته لب آب نيزه‌وران

ز يك سو شدى آتش تيزگرد * برافروختى از سياوش گرد

ز يك دست آتش ز يك دست آب * به پيش اندرون پيل و افراسياب

بديدى مرا روى كرده دژم * دميدى بران آتش تيز دم

[ چو گرسيوز آن آتش افروختى * از افروختن مر مرا سوختى ]

فرنگيس گفت اين بجز نيكوى * نباشد نگر يك زمان بغنوى

بگرسيوز آيد همى بخت شوم * شود كشته بر دست سالار روم

سياوش سپه را سراسر بخواند * بدرگاه ايوان زمانى بماند

بسيچيد و بنشست خنجر بچنگ * طلايه فرستاد بر سوى گنگ

دو بهره چو از تيره شب در گذشت * طلايه هم آنگه بيامد ز دشت

كه افراسياب و فراوان سپاه * پديد آمد از دور تازان به راه

ز نزديك گرسيوز آمد نوند * كه بر چارهء جان ميان را ببند

نيامد ز گفتار من هيچ سود * از آتش نديدم جز از تيره دود

نگر تا چه بايد كنون ساختن * سپه را كجا بايد انداختن

سياوش ندانست زان كار او * همى راست آمدش گفتار او

فرنگيس گفت اى خردمند شاه * مكن هيچ گونه بما در نگاه

يكى بارهء گام زن برنشين * مباش ايچ ايمن بتوران زمين

ترا زنده خواهم كه مانى بجاى * سر خويش گير و كسى را مپاى

سياوش به دو گفت كان خواب من * بجا آمد و تيره شد آب من

مرا زندگانى سر آيد همى * غم و درد و انده در آيد همى

چنين است كار سپهر بلند * گهى شاد دارد گهى مستمند

گر ايوان من سر بكيوان كشيد * همان زهر گيتى ببايد چشيد

اگر سال گردد هزار و دويست * بجز خاك تيره مرا جاى نيست

ز شب روشنايى نجويد كسى * كجا بهره دارد ز دانش بسى

ترا پنج ماهست ز آبستنى * ازين نامور گر بود رستنى

درخت تو گر نر ببار آورد * يكى نامور شهريار آورد