شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٦

[ ديدن فريدون دختران جمشيد را ]

چو از دشت نزديك شهر آمدند * كز ان شهر جوينده بهر آمدند

ز يك ميل كرد آفريدون نگاه * يكى كاخ ديد اندر آن شهر شاه

فروزنده چون مشترى بر سپهر * همه جاى شادى و آرام و مهر

كه ايوانش برتر ز كيوان نمود * كه گفتى ستاره بخواهد بسود

بدانست كان خانهء اژدهاست * كه جاى بزرگى و جاى بهاست

بيارانش گفت آنكه بر تيره خاك * بر آرد چنين بر ز جاى از مغاك

بترسم همى زانكه با او جهان * مگر راز دارد يكى در نهان

ببايد كه ما را بدين جاى تنگ * شتابيدن آيد بروز درنگ

بگفت و بگرز گران دست برد * عنان بارهء تيزتك را سپرد

تو گفتى يكى آتشستى درست * كه پيش نگهبان ايوان برست

گران گرز برداشت از پيش زين * تو گفتى همى بر نوردد زمين

كس از روزبانان بدر بر نماند * فريدون جهان آفرين را بخواند

باسب اندر آمد بكاخ بزرگ * جهان ناسپرده جوان سترگ

[ ديدن فريدون دختران جمشيد را ]

[ ديدن فريدون دختران جمشيد را ]

طلسمى كه ضحاك سازيده بود * سرش باسمان بر فرازيده بود

فريدون ز بالا فرود آوريد * كه آن جز بنام جهاندار ديد

و زان جادوان كاندر ايوان بدند * همه نامور نرّه ديوان بدند

سرانشان بگرز گران كرد پست * نشست از بر گاه جادو پرست

نهاد از بر تخت ضحاك پاى * كلاه كئى جست و بگرفت جاى

برون آوريد از شبستان اوى * بتان سيه موى و خورشيد روى

بفرمود شستن سرانشان نخست * روانشان ازان تيرگيها بشست

ره داور پاك بنمودشان * ز آلودگى پس بيالودشان

كه پروردهء بت‌پرستان بدند * سراسيمه بر سان مستان بدند

پس آن دختران جهاندار جم * بنرگس گل سرخ را داده نم

گشادند بر آفريدون سخن * كه نو باش تا هست گيتى كهن

چه اختر بد اين از تو اى نيك بخت * چه بارى ز شاخ كدامين درخت

كه ايدون ببالين شير آمدى * ستمكاره مرد دلير آمدى

چه مايه جهان گشت بر ما ببد * ز كردار اين جادوى بىخرد

نديديم كس كين چنين زهره داشت * بدين پايگه از هنر بهره داشت

كش انديشهء گاه او آمدى * و گرش آرزو جاه او آمدى

چنين داد پاسخ فريدون كه تخت * نماند بكس جاودانه نه بخت

منم پور آن نيك بخت آبتين * كه بگرفت ضحاك ز ايران زمين

بكشتش بزارى و من كينه‌جوى * نهادم سوى تخت ضحاك روى

همان گاو بر مايه كم دايه بود * ز پيكر تنش همچو پيرايه بود

ز خون چنان بىزبان چارپاى * چه آمد بر آن مرد ناپاك راى

كمر بسته‌ام لا جرم جنگجوى * از ايران بكين اندر آورده روى

سرش را بدين گرزهء گاو چهر * بكوبم نه بخشايش آرام نه مهر