شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥٨

[ نامهء سياوش به افراسياب ]

همه پيش تو يك بيك راندم * چو خورشيد تابنده بر خواندم

بايران پدر را بينداختى * بتوران همى شارستان ساختى

چنين دل بدادى بگفتار او * بگشتى همى گرد تيمار او

درختى بد اين بر نشانده بدست * كجا بار او زهر و بيخش كبست

همى گفت و مژگان پر از آب زرد * پر افسون دل و لب پر از باد سرد

سياوش نگه كرد خيره بدوى * ز ديده نهاده برخ بر دو جوى

چو ياد آمدش روزگار گزند * كزو بگسلد مهر چرخ بلند

نماند برو بر بسى روزگار * بروز جوانى سر آيدش كار

دلش گشت پر درد و رخساره زرد * پر از غم دل و لب پر از باد سرد

به دو گفت هر چونك مى بنگرم * بباد افره بد نه اندر خورم

ز گفتار و كردار بر پيش و پس * ز من هيچ ناخوب نشنيد كس

چو گستاخ شد دست با گنج او * بپيچد همانا تن از رنج او

اگر چه بد آيد همى بر سرم * هم از راى و فرمان او نگذرم

بيايم برش هم كنون بىسپاه * ببينم كه از چيست آزار شاه

به دو گفت گرسيوز اى نامجوى * ترا آمدن پيش او نيست روى

به پا اندر آتش نشايد شدن * نه بر موج دريا بر ايمن بدن

همى خيره بر بد شتاب آورى * سر بخت خندان بخواب آورى

ترا من همانا بسم پايمرد * بر آتش يكى بر زنم آب سرد

يكى پاسخ نامه بايد نوشت * پديدار كردن همه خوب و زشت

ز كين گر ببينم سر او تهى * درخشان شود روزگار بهى

سوارى فرستم بنزديك تو * درفشان كنم راى تاريك تو

اميدستم از كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان

كه او باز گردد سوى راستى * شود دور از و كژّى و كاستى

و گر بينم اندر سرش هيچ تاب * هيونى فرستم هم اندر شتاب

تو زان سان كه بايد به زودى بساز * مكن كار بر خويشتن بر دراز

برون ران از ايدر بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

[ صد و بيست فرسنگ ز ايدر بچين * همان سيصد و سى بايران زمين ]

ازين سو همه دوستدار تواند * پرستنده و غمگسار تواند

و زان سو پدر آرزومند تست * جهان بندهء خويش و پيوند تست

بهر كس يكى نامهء كن دراز * بسيچيده باش و درنگى مساز

سياوش بگفتار او بگرويد * چنان جان بيدار او بغنويد

به دو گفت ازان در كه رانى سخن * ز پيمان و رايت نگردم ز بن

تو خواهشگرى كن مرا زو بخواه * همى راستى جوى و بنماى راه

دبير پژوهنده را پيش خواند * سخنهاى آگنده را برفشاند

نخست آفريننده را ياد كرد * ز وام خرد جانش آزاد كرد

ازان پس خرد را ستايش گرفت * ابر شاه تركان نيايش گرفت