شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥٧

[ باز آمدن گرسيوز به نزد سياوش ]

و زان جايگه تا بافراسياب * شدست آتش ايران و توران چو آب

بيك جاى هرگز نياميختند * ز پند و خرد هر دو بگريختند

سپهدار تركان ازان بتّرست * كنون گاو پيسه بچرم اندرست

ندانى تو خوى بدش بىگمان * بمان تا بيايد بدى را زمان

نخستين ز اغريرث اندازه گير * كه بر دست او كشته شد خيره خير

برادر بد از كالبد هم ز پشت * چنان پر خرد بىگنه را بكشت

ازان پس بسى نامور بىگناه * شدستند بر دست او بر تباه

مرا زين سخن ويژه اندوه تست * كه بيدار دل بادى و تن درست

تو تا آمدستى بدين بوم و بر * كسى را نيامد بد از تو بسر

همه مردمى جستى و راستى * جهانى بدانش بياراستى

كنون خيره آهرمن دل گسل * ورا از تو كردست آزرده دل

دلى دارد از تو پر از درد و كين * ندانم چه خواهد جهان آفرين

تو دانى كه من دوستدار توام * بهر نيك و بد ويژه يار توام

نبايد كه فردا گمانى برى * كه من بودم آگاه زين داورى

سياوش به دو گفت منديش زين * كه يارست با من جهان آفرين

سپهبد جزين كرد ما را اميد * كه بر من شب آرد بروز سپيد

گر آزار بوديش در دل ز من * سرم بر نيفراختى ز انجمن

ندادى به من كشور و تاج و گاه * بر و بوم و فرزند و گنج و سپاه

كنون با تو آيم بدرگاه او * درخشان كنم تيره‌گون ماه او

هرانجا كه روشن بود راستى * فروغ دروغ آورد كاستى

نمايم دلم را بر افراسياب * درخشان تر از بر سپهر آفتاب

تو دل را بجز شادمانه مدار * روان را ببد در گمانه مدار

كسى كو دم اژدها بسپرد * ز راى جهان آفرين نگذرد

به دو گفت گرسيوز اى مهربان * تو او را بدان سان كه ديدى مدان

و ديگر بجايى كه گردان سپهر * شود تند و چين اندر آرد بچهر

خردمند دانا نداند فسون * كه از چنبر او سر آرد برون

بدين دانش و اين دل هوشمند * بدين سرو بالا و راى بلند

ندانى همى چاره از مهر باز * ببايد كه بخت بد آيد فراز

همى مر ترا بند و تنبل فروخت * باروند چشم خرد را بدوخت

نخست آنك داماد كردت بدام * بخيره شدى زان سخن شادكام

و ديگر كت از خويشتن دور كرد * به روى بزرگان يكى سور كرد

بدان تا تو گستاخ باشى بدوى * فرو ماند اندر جهان گفت و گوى

ترا هم ز اغريرث ارجمند * فزون نيست خويشى و پيوند و بند

ميانش بخنجر به دو نيم كرد * سپه را بكردار او بيم كرد

نهانش ببين آشكارا كنون * چنين دان و ايمن مشو زو به خون

مرا هرچ اندر دل انديشه بود * خرد بود و ز هر درى پيشه بود

همان آزمايش بد از روزگار * ازين كينه‌ور تيز دل شهريار