شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥٦

[ باز آمدن گرسيوز به نزد سياوش ]

به دو گفت رو با سياوش بگوى * كه اى پاك زاده كى نام جوى

بجان و سر شاه توران سپاه * بفرّ و بديهيم كاوس شاه

كه از بهر من بر نخيزى ز گاه * نه پيش من آيى پذيره به راه

كه تو زان فزونى بفرهنگ و بخت * بفرّ و نژاد و بتاج و بتخت

كه هر باد را بست بايد ميان * تهى كردن آن جايگاه كيان

فرستاده نزد سياوش رسيد * زمين را ببوسيد كو را بديد

چو پيغام گرسيوز او را بگفت * سياوش غمى گشت و اندر نهفت

پر انديشه بنشست بيدار دير * همى گفت رازيست اين را به زير

[ ندانم كه گرسيوز نيكخواه * چه گفتست از من بدان بارگاه ]

چو گرسيوز آمد بران شهر نو * پذيره بيامد ز ايوان بكو

بپرسيدش از راه و ز كار شاه * ز رسم سپاه و ز تخت و كلاه

پيام سپهدار توران بداد * سياوش ز پيغام او گشت شاد

چنين داد پاسخ كه با ياد اوى * نگردانم از تيغ پولاد روى

من اينك برفتن كمر بسته‌ام * عنان با عنان تو پيوسته‌ام

سه روز اندرين گلشن زرنگار * بباشيم و ز باده سازيم كار

كه گيتى سپنج است پر درد و رنج * بد آن را كه با غم بود در سپنج

چو بشنيد گفت خردمند شاه * بپيچيد گرسيوز كينه‌خواه

بدل گفت ار ايدونك با من به راه * سياوش بيايد بنزديك شاه

بدين شير مردى و چندين خرد * كمان مرا زير پى بسپرد

سخن گفتن من شود بىفروغ * شود پيش او چارهء من دروغ

يكى چاره بايد كنون ساختن * دلش را به راه بد انداختن

زمانى همى بود و خامش بماند * دو چشمش به روى سياوش بماند

فرو ريخت از ديدگان آب زرد * به آب دو ديده همى چاره كرد

سياوش ورا ديد پر آب چهر * بسان كسى كو بپيچد به مهر

به دو گفت نرم اى برادر چه بود * غمى هست كان را بشايد شنود

گر از شاه تركان شدستى دژم * بديده در آوردى از درد نم

من اينك همى با تو آيم به راه * كنم جنگ با شاه توران سپاه

بدان تا ز بهر چه آزاردت * چرا كهتر از خويشتن داردت

و گر دشمنى آمدستت پديد * كه تيمار و رنجش ببايد كشيد

من اينك بهر كار يار توام * چو جنگ آورى مايه‌دار توام

ور ايدونك نزديك افراسياب * ترا تيره گشتست بر خيره آب

بگفتار مرد دروغ آزماى * كسى برتر از تو گرفتست جاى

به دو گفت گرسيوز نامدار * مرا اين سخن نيست با شهريار

نه از دشمنى آمدستم برنج * نه از چاره دورم به مردى و گنج

ز گوهر مرا با دل انديشه خاست * كه ياد آمدم زان سخنهاى راست

نخستين ز تور ايدر آمد بدى * كه برخاست زو فرهء ايزدى

شنيدى كه با ايرج كم سخن * بآغاز كينه چه افگند بن