شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥٣

[ بازگشتن گرسيوز و بدگوى كردن پيش افراسياب ]

سياوش بآورد بنهاد روى * برفتند پيچان دمور و گروى

ببند ميان گروى زره * فرو برد چنگال و برزد گره

ز زين بر گرفتش بميدان فگند * نيازش نيامد بگرز و كمند

و زان پس بپيچيد سوى دمور * گرفت آن بر و گردن او به زور

چنان خوارش از پشت زين بر گرفت * كه لشكر به دو ماند اندر شگفت

چنان پيش گرسيوز آورد خوش * كه گفتى ندارد كسى زير كش

فرود آمد از باره بگشاد دست * پر از خنده بر تخت زرّين نشست

بر آشفت گرسيوز از كار اوى * پر از غم شدش دل پر از رنگ روى

و زان تخت زرّين بايوان شدند * تو گفتى كه بر اوج كيوان شدند

نشستند يك هفته با ناى و رود * مى و ناز و رامشگران و سرود

بهشتم برفتن گرفتند ساز * بزرگان و گرسيوز سرفراز

يكى نامه بنوشت نزديك شاه * پر از لابه و پرسش و نيكخواه

ازان پس مر او را بسى هديه داد * برفتند زان شهر آباد شاد

برهشان سخن رفت يك با دگر * ازان پر هنر شاه و آن بوم و بر

چنين گفت گرسيوز كينه‌جوى * كه ما را ز ايران بد آمد به روى

يكى مرد را شاه ز ايران بخواند * كه از ننگ ما را بخوى در نشاند

دو شير ژيان چون دمور و گروى * كه بودند گردان پرخاش جوى

چنين زار و بيكار گشتند و خوار * به چنگال ناپاك تن يك سوار

سرانجام ازين بگذراند سخن * نه سر بينم اين كار او را نه بن

چنين تا بدرگاه افراسياب * نرفت اندران جوى جز تيره آب

چو نزديك سالار توران سپاه * رسيدند و هر گونه پرسيد شاه

فراوان سخن گفت و نامه بداد * بخواند و بخنديد و زو گشت شاد

نگه كرد گرسيوز كينه‌دار * بدان تازه رخسارهء شهريار

همى رفت يكدل پر از كين و درد * بدانگه كه خورشيد شد لاژورد

همه شب بپيچيد تا روز پاك * چو شب جامهء قيرگون كرد چاك

سر مرد كين اندر آمد ز خواب * بيامد بنزديك افراسياب

ز بيگانه پردخته كردند جاى * نشستند و جستند هر گونه راى

به دو گفت گرسيوز اى شهريار * سياوش جزان دارد آيين و كار

فرستاده آمد ز كاوس شاه * نهانى بنزديك او چند گاه

ز روم و ز چين نيزش آمد پيام * همى ياد كاوس گيرد بجام

برو انجمن شد فراوان سپاه * بپيچيد ازو يك زمان جان شاه

اگر تور را دل نگشتى دژم * ز گيتى بايرج نكردى ستم

دو كشور يكى آتش و ديگر آب * بدل يك ز ديگر گرفته شتاب

تو خواهى كشان خيره جفت آورى * همى باد را در نهفت آورى

اگر كردمى بر تو اين بد نهان * مرا زشت نامى بدى در جهان

دل شاه زان كار شد دردمند * پر از غم شد از روزگار گزند

به دو گفت بر من ترا مهر خون * بجنبيد و شد مر ترا رهنمون