شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥١

[ گفتار اندر گوى زدن سياوش ]

ورا نام كردند فرّخ فرود * بتيره شب آمد چو پيران شنود

به زودى مرا با سوارى دگر * بگفت اينك شو شاه را مژده بر

همان مادر كودك ارجمند * جريره سر بانوان بلند

بفرمود يك سر بفرمانبران * زدن دست آن خرد بر زعفران

نهادند بر پشت اين نامه بر * كه پيش سياوش خودكامه بر

بگويش كه هر چند من سالخورد * بدم پاك يزدان مرا شاد كرد

سياوش به دو گفت گاه مهى * ازين تخمه هرگز مبادا تهى

فرستاده را داد چندان درم * كه آرنده گشت از كشيدن دژم

بكاخ فرنگيس رفتند شاد * بديد آن بزرگى فرّخ نژاد

پرستار چندى بزرّين كلاه * فرنگيس با تاج در پيش گاه

فرود آمد از تخت و بردش نثار * بپرسيدش از شهر و ز شهريار

دل و مغز گرسيوز آمد به جوش * دگرگونه‌تر شد بآيين و هوش

بدل گفت سالى چنين بگذرد * سياوش كسى را بكس نشمرد

همش پادشاهيست و هم تاج و گاه * همش گنج و هم دانش و هم سپاه

نهان دل خويش پيدا نكرد * همى بود پيچان و رخساره زرد

به دو گفت برخوردى از رنج خويش * همه سال شادان دل از گنج خويش

نهادند در كاخ زرّين دو تخت * نشستند شادان دل و نيك بخت

نوازندهء رود با ميگسار * بيامد بر تخت گوهرنگار

ز ناليدن چنگ و رود و سرود * بشادى همى داد دل را درود

[ گفتار اندر گوى زدن سياوش ]

[ گفتار اندر گوى زدن سياوش ]

چو خورشيد تابنده بگشاد راز * بهر جاى بنمود چهر از فراز

سياوش ز ايوان بميدان گذشت * ببازى همى گرد ميدان بگشت

چو گرسيوز آمد بينداخت گوى * سپهبد پس گوى بنهاد روى

چو او گوى در زخم چوگان گرفت * هم آورد او خاك ميدان گرفت

ز چوگان او گوى شد ناپديد * تو گفتى سپهرش همى بر كشيد

بفرمود تا تخت زرّين نهند * بميدان پرخاش ژوپين نهند

دو مهتر نشستند بر تخت زر * بدان تا كرا برفروزد هنر

به دو گفت گرسيوز اى شهريار * هنرمند و ز خسروان يادگار

هنر بر گهر نيز كرده گذر * سزد گر نمايى بتركان هنر

بنوك سنان و بتير و كمان * زمين آورد تيرگى يك زمان

ببر زد سياوش بدان كار دست * بزين اندر آمد ز تخت نشست

زره را بهم بر ببستند پنج * كه از يك زره تن رسيدى برنج

نهادند بر خطّ آوردگاه * نظاره برو بر ز هر سو سپاه

سياوش يكى نيزهء شاهوار * كجا داشتى از پدر يادگار

كه در جنگ مازندران داشتى * بنخچير بر شير بگذاشتى

بآوردگه رفت نيزه بدست * عنان را بپيچيد چون پيل مست

بزد نيزه و برگرفت آن زره * زره را نماند ايچ بند و گره

[ از آورد نيزه برآورد راست * زره را بينداخت زان سو كه خواست ]