شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٥٠

[ فرستادن افراسياب گرسيوز را نزد سياوش ]

همانا ندانند ازان شهر باز * نه خورشيد ازان مهتر سرفراز

يكى شهر ديدم كه اندر زمين * نبيند دگر كس بتوران و چين

ز بس باغ و ايوان و آب روان * بر آميخت گفتى خرد با روان

چو كاخ فرنگيس ديدم ز دور * چو گنج گهر بد بميدان سور

بدان زيب و آيين كه داماد تست * ز خوبى بكام دل شاد تست

گله كرد بايد بگيتى يله * ترا چون نباشد ز گيتى گله

گر ايدونك آيد ز مينو سروش * نباشد بدان فرّ و اورنگ و هوش

و ديگر دو كشور ز جنگ و ز جوش * بر آسود چون مهتر آمد به هوش

بماناد بر ما چنين جاودان * دل هوشمندان و راى ردان

ز گفتار او شاد شد شهريار * كه دخت برومندش آمد ببار

[ فرستادن افراسياب گرسيوز را نزد سياوش ]

[ فرستادن افراسياب گرسيوز را نزد سياوش ]

بگرسيوز اين داستان برگشاد * سخنهاى پيران همه كرد ياد

پس آنگه بگرسيوز آهسته گفت * نهفته همه برگشاد از نهفت

به دو گفت رو تا سياوش گرد * ببين تا چه جايست بر گرد گرد

سياوش بتوران زمين دل نهاد * از ايران نگيرد دگر هيچ ياد

مگر كرد پدرود تخت و كلاه * چو گودرز و بهرام و كاوس شاه

بران خرّمى بر يكى خارستان * همى بوم و بر سازد و شارستان

فرنگيس را كاخهاى بلند * برآورد و دارد همى ارجمند

چو بينى به خوبى فراوان بگوى * به چشم بزرگى نگه كن به روى

چو نخچير و مى باشد و دشت و كوه * نشينند پيشت ز ايران گروه

بدانگه كه ياد من آيد بدست * چو خوردى بشادى ببايد نشست

يكى هديه آراى بسيار مر * ز دينار و ز اسب و زرّين كمر

همان گوهر و تخت و ديباى چين * همان ياره و گرز و تيغ و نگين

ز گستردنيها و از بوى و رنگ * ببين تا ز گنجت چه آيد بچنگ

فرنگيس را هديه بر همچنين * برو با زبانى پر از آفرين

اگر آب دارد ترا ميزبان * بران شهر خرّم دو هفته بمان

نگه كرد گرسيوز نامدار * سواران تركان گزيده هزار

خنيده سپاه اندر آورد گرد * بشد شادمان تا سياوش گرد

سياوش چو بشنيد بسپرد راه * پذيره شدش تازيان با سپاه

گرفتند مر يكدگر را كنار * سياوش بپرسيد از شهريار

بايوان كشيدند زان جايگاه * سياوش بياراست جاى سپاه

دگر روز گرسيوز آمد پگاه * بياورد خلعت ز نزديك شاه

سياوش بدان خلعت شهريار * نگه كرد و شد چون گل اندر بهار

نشست از بر بارهء گام زن * سواران ايران شدند انجمن

همه شهر و برزن يكايك بدوى * نمود و سوى كاخ بنهاد روى

هم آنگه بنزد سياوش چو باد * سوارى بيامد و را مژده داد

كه از دختر پهلوان سپاه * يكى كودك آمد بمانند شاه