شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤٩

[ آمدن پيران به سياوشگرد ]

هر آن كس كه او از در كار بود * بدان مرز با او سزاوار بود

هزار از هنرمند گردان گرد * چو هنگامهء رفتن آمد ببرد

چو آمد بنزديك آن جايگاه * سياوش پذيره شدش با سپاه

چو پيران بنزد سياوش رسيد * پياده شد از دور كو را بديد

سياوش فرود آمد از نيل رنگ * مر او را گرفت اندر آغوش تنگ

بگشتند هر دو بدان شارستان * ز هر در زدند از هنر داستان

سراسر همه باغ و ميدان و كاخ * همى ديد هر سو بناى فراخ

سپهدار پيران ز هر سو براند * بسى آفرين بر سياوش بخواند

به دو گفت گر فرّ و برز كيان * نبوديت با دانش اندر جهان

كى آغاز كردى بدين گونه جاى * كجا آمدى جاى زين سان بپاى

بماناد تا رستخيز اين نشان * ميان دليران و گردنكشان

پسر بر پسر همچنين شاد باد * جهاندار و پيروز و فرّخ نژاد

چو يك بهره از شهر خرّم بديد * بايوان و باغ سياوش رسيد

بكاخ فرنگيس بنهاد روى * چنان شاد و پيروز و ديهيم جوى

پذيره شدش دختر شهريار * بپرسيد و دينار كردش نثار

چو بر تخت بنشست و آن جاى ديد * بران سان بهشتى دلاراى ديد

بدان نيز چندى ستايش گرفت * جهان آفرين را نيايش گرفت

ازان پس به خوردن گرفتند كار * مى و خوان و رامشگر و ميگسار

ببودند يك هفته با مى بدست * گهى خرّم و شاد دل گاه مست

بهشتم ره‌آورد پيش آوريد * همان هديهء شارستان چون سزيد

ز ياقوت و ز گوهر شاهوار * ز دينار و ز تاج گوهرنگار

ز ديبا و اسپان بزين پلنگ * بزرّين ستام و جناغ خدنگ

فرنگيس را افسر و گوشوار * همان ياره و طوق گوهر نگار

بداد و بيامد بسوى ختن * همى راى زد شاد با انجمن

چو آمد بشادى بايوان خويش * همانگاه شد در شبستان خويش

بگلشهر گفت آنك خرّم بهشت * نديد و نداند كه رضوان چه كشت

چو خورشيد بر گاه فرّخ سروش * نشسته بآيين و با فرّ و هوش

برامش بپيماى لختى زمين * برو شارستان سياوش ببين

خداوند ازان شهر نيكوترست * تو گويى فروزندهء خاورست

و زان جايگه نزد افراسياب * همى رفت برسان كشتى بر آب

بيامد بگفت آن كجا كرده بود * همان باژ كشور كه آورده بود

بياورد پيشش همه سر بسر * بدادش ز كشور سراسر خبر

كه از داد شه گشت آباد بوم * ز درياى چين تا بدرياى روم

و ز آنجا به كار سياوش رسيد * سراسر همه ياد كرد آنچ ديد

ز كار سياوش بپرسيد شاه * و زان شهر و آن كشور و جايگاه

به دو گفت پيران كه خرّم بهشت * كسى كو نبيند بارديبهشت

سروش آوريدش همانا خبر * كه چونان نگاريدش آن بوم و بر