شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤٧

[ فرستادن افراسياب پيران را در كشورها ]

چنين است راى سپهر بلند * گهى شاد دارد گهى مستمند

به دو گفت پيران كاى سرفراز * مكن خيره انديشهء دل دراز

كه افراسياب از بلا پشت تست * بشاهى نگين اندر انگشت تست

مرا نيز تا جان بود در تنم * بكوشم كه پيمان تو نشكنم

نمانم كه بادى به تو بگذرد * و گر موى بر تو هوا بشمرد

سياوش به دو گفت كاى نيكنام * نبينم جز از نيكناميت كام

تو پيمان چنين دارى و راى راست * و ليكن فلك را جز اينست خواست

همه راز من آشكارا به تست * كه بيدار دل بادى و تندرست

من آگاهى از فرّ يزدان دهم * هم از راز چرخ بلند آگهم

بگويم ترا بودنيها درست * ز ايوان و كاخ اندر آيم نخست

بدان تا نگويى چو بينى جهان * كه اين بر سياوش چرا شد نهان

تو اى گرد پيران بسيار هوش * بدين گفتها پهن بگشاى گوش

فراوان بدين نگذرد روزگار * كه بر دست بيدار دل شهريار

شوم زار من كشته بر بىگناه * كسى ديگر آرايد اين تاج و گاه

ز گفتار بدخواه و ز بخت بد * چنين بىگنه بر سرم بد رسد

ز كشته شود زندگانى دژم * بر آشوبد ايران و توران بهم

پر از رنج گردد سراسر زمين * دو كشور شود پر ز شمشير و كين

بسى سرخ و زرد و سياه و بنفش * از ايران و توران ببينى درفش

بسى غارت و بردن خواسته * پراگندن گنج آراسته

بسا كشورا كان بپاى ستور * بكوبند و گردد بجوى آب شور

از ايران و توران بر آيد خروش * جهانى ز خون من آيد به جوش

جهاندار بر چرخ چونين نوشت * بفرمان او بر دهد هرچ كشت

سپهدار تركان ز كردار خويش * پشيمان شود هم ز گفتار خويش

پشيمانى آنگه نداردش سود * كه بر خيزد از بوم آباد دود

بيا تا بشادى خوريم و دهيم * چو گاه گذشتن بود بگذريم

چو بشنيد پيران و انديشه كرد * ز گفتار او شد دلش پر ز درد

چنين گفت كز من بد آمد به من * گر او راست گويد همى اين سخن

ورا من كشيده بتوران زمين * پراگندم اندر جهان تخم كين

شمردم همه باد گفتار شاه * چنين هم همى گفت با من پگاه

و زان پس چنين گفت با دل به مهر * كه از جنبش و راز گردان سپهر

چه داند به دو رازها كى گشاد * همانا ز ايرانش آمد به ياد

ز كاوس و ز تخت شاهنشهى * به ياد آمدش روزگار بهى

دل خويش زان گفته خرسند كرد * نه آهنگ راى خردمند كرد

همه راه زين گونه بد گفت و گوى * دل از بودنيها پر از جست و جوى

چو از پشت اسپان فرود آمدند * ز گفتار يكباره دم برزدند

يكى خوان زرّين بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

[ فرستادن افراسياب پيران را در كشورها ]

[ فرستادن افراسياب پيران را در كشورها ]

ببودند يك هفته زين گونه شاد * ز شاهان گيتى گرفتند ياد