شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤٤

[ كشورى دادن افراسياب سياوش را ]

بهشتم سياوش بيامد پگاه * ابا گرد پيران بنزديك شاه

گرفتند هر دو برو آفرين * كه اى مهتر و شهريار زمين

هميشه ترا جاودان باد روز * بشادى و بدخواه را پشت كوز

و زان جايگه بازگشتند شاد * بسى از جهاندار كردند ياد

چنين نيز يك سال گردان سپهر * همى گشت بيدار بر داد و مهر

فرستاده آمد ز نزديك شاه * بنزد سياوش يكى نيك خواه

كه پرسد همى شاه را شهريار * همى گويد اى مهتر نامدار

بود كت ز من دل بگيرد همى * وزين برنشستن گزيرد همى

از ايدر ترا داده‌ام تا بچين * يكى گرد بر گرد و بنگر زمين

بشهرى كه آرام و راى آيدت * همان آرزوها بجاى آيدت

بشادى بباش و بنيكى بمان * ز خوبى مپرداز دل يك زمان

سياوش ز گفتار او گشت شاد * بزد ناى و كوس و بنه بر نهاد

[ سليح و سپاه و نگين و كلاه * ببردند زين گونه با او به راه ]

[ فراوان عمارى بياراستند * پس پرده خوبان بپيراستند ]

فرنگيس را در عمارى نشاند * بنه بر نهاد و سپه را براند

ازو باز نگسست پيران گرد * بنه بر نهاد و سپه را ببرد

بشادى برفتند سوى ختن * همه نامداران شدند انجمن

كه سالار پيران ازان شهر بود * كه از بدگمانيش بىبهر بود

همى بود يك ماه مهمان او * بران سر چنين بود پيمان او

ز خوردن نياسود يك روز شاه * گهى رود و مى گاه نخچيرگاه

سرِ ماه برخاست آواى كوس * برانگه كه خيزد خروش خروس

بيامد سوى پادشاهى خويش * سپاه از پسِ پشت و پيران ز پيش

بران مرز و بوم اندر آگه شدند * بزرگان به راه شهنشه شدند

بشادى دل از جاى برخاستند * جهانى بآيين بياراستند

ازان پادشاهى خروشى بخاست * تو گفتى زمين گشت با چرخ راست

ز بس رامش و نالهء كرّ ناى * تو گفتى بجنبد همى دل ز جاى

بجايى رسيدند كاباد بود * يكى خوب فرخنده بنياد بود

بيك روى دريا و يك روى كوه * برو بر ز نخچير گشته گروه

درختان بسيار و آب روان * همى شد دل سالخورده جوان

سياوش بپيران سخن برگشاد * كه اينت بر و بوم فرّخ نهاد

بسازم من ايدر يكى خوب جاى * كه باشد بشادى مرا رهنماى

بر آرم يكى شارستان فراخ * فراوان كنم اندر و باغ و كاخ

نشستنگهى بر فرازم به ماه * چنانچون بود در خور تاج و گاه

به دو گفت پيران كه اى خوب راى * بران رو كه انديشه آرد بجاى

چو فرمان دهد من بران سان كه خواست * بر آرم يكى جاى تا ماه راست

نخواهم كه باشد مرا بوم و گنج * زمان و زمين از تو دارم سپنج

يكى شارستان سازم ايدر فراخ * فراوان به دو اندر ايوان و كاخ