شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤٢

[ پيوگانى فرنگيس با سياوش ]

كنون همچنين كدخدايى بساز * بنيك و بد از تو نيم بىنياز

پس پردهء تو يكى دخترست * كه ايوان و تخت مرا در خورست

فرنگيس خواند همى مادرش * شوم شاد اگر باشم اندر خورش

پر انديشه شد جان افراسياب * چنين گفت با ديده كرده پر آب

كه من گفته‌ام پيش ازين داستان * نبودى بران گفته همداستان

چنين گفت با من يكى هوشمند * كه رايش خرد بود و دانش بلند

كه اى دايهء بچّهء شير نر * چه رنجى كه جان هم نيارى ببر

و ديگر كه از پيش كندآوران * ز كار ستاره شمر بخردان

شمار ستاره بپيش پدر * همى راندندى همه دربدر

كزين دو نژاده يكى شهريار * بيايد بگيرد جهان در كنار

بتوران نماند برو بوم و رُست * كلاه من اندازد از كين نخست

[ كنون باورم شد كه او اين بگفت * كه گردون گردان چه دارد نهفت ]

چرا كشت بايد درختى بدست * كه بارش بود زهر و برگش كبست

ز كاوس و ز تخم افراسياب * چو آتش بود تيز يا موج آب

ندانم بتوران گرايد به مهر * و گر سوى ايران كند پاك چهر

چرا بر گمان زهر بايد چشيد * دم مار خيره نبايد گزيد

به دو گفت پيران كه اى شهريار * دلت را بدين كار غمگين مدار

كسى كز نژاد سياوش بود * خردمند و بيدار و خامش بود

بگفت ستاره شمر مگر و ايچ * خرد گير و كار سياوش بسيچ

كزين دو نژاده يكى نامور * بر آرد بخورشيد تابنده سر

بايران و توران بود شهريار * دو كشور بر آسايد از كارزار

و گر زين نشان راز دارد سپهر * بيفزايدش هم بانديشه مهر

بخواهد بدن بىگمان بودنى * نكاهد بپرهيز افزودنى

نگه كن كه اين كار فرّخ بود * ز بخت آنچ پرسند پاسخ بود

ز تخم فريدون و ز كىقباد * فروزنده‌تر زين نباشد نژاد

بپيران چنين گفت پس شهريار * كه راى تو بر بد نيايد به كار

بفرمان و راى تو كردم سخن * برو هرچ بايد به خوبى بكن

دو تا گشت پيران و بردش نماز * بسى آفرين كرد و برگشت باز

بنزد سياوش خراميد زود * برو بر شمرد آن كجا رفته بود

نشستند شادان دل آن شب بهم * بباده بشستند جان را ز غم

چو خورشيد از چرخ گردنده سر * بر آورد برسان زرّين سپر

سپهدار پيران ميان را ببست * يكى بارهء تيز رو بر نشست

بكاخ سياوش بنهاد روى * بسى آفرين خواند بر فرّ اوى

[ به دو گفت كامروز بر ساز كار * بمهمانى دختر شهريار ]

[ چو فرمان دهى من سزاوار او * ميان را ببندم پى كار او ]

سياوش را دل پر آزرم بود * ز پيران رخانش پر از شرم بود

به دو گفت رو هرچ بايد بساز * تو دانى كه از تو مرا نيست راز