شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤١

[ سخن گفتن پيران با افراسياب ]

تو دانى كه سالار توران سپاه * ز اوج فلك بر فرازد كلاه

شب و روز روشن روانش توى * دل و هوش و توش و توانش توى

چو با او تو پيوستهء خون شوى * ازين پايه هر دم بافزون شوى

بباشد اميدش به تو استوار * كه خواهى بدن پيش او پايدار

اگر چند فرزند من خويش تست * مرا غم ز بهر كم و بيش تست

فرنگيس مهتر ز خوبان اوى * نبينى بگيتى چنان موى و روى

به بالا ز سرو سهى برترست * ز مشك سيه بر سرش افسرست

هنرها و دانش ز اندازه بيش * خرد را پرستار دارد بپيش

از افراسياب ار بخواهى رواست * چنو بت بكشمير و كابل كجاست

شود شاه پر مايه پيوند تو * درفشان شود فرّ و اورند تو

چو فرمان دهى من بگويم بدوى * بجويم بدين نزد او آبروى

سياوش بپيران نگه كرد و گفت * كه فرمان يزدان نشايد نهفت

اگر آسمانى چنين است راى * مرا با سپهر روان نيست پاى

اگر من بايران نخواهم رسيد * نخواهم همى روى كاوس ديد

چو دستان كه پروردگار منست * تهمتن كه روشن بهار منست

چو بهرام و چون زنگهء شاوران * جزين نامداران كنداوران

چو از روى ايشان ببايد بريد * بتوران همى جاى بايد گزيد

پدر باش و اين كدخدايى بساز * مگو اين سخن با زمين جز براز

[ اگر بخت باشد مرا نيكخواه * همانا دهد ره به پيوند شاه ]

همى گفت و مژگان پر از آب كرد * همى برزد اندر ميان باد سرد

به دو گفت پيران كه با روزگار * نسازد خرد يافته كارزار

نيابى گذر تو ز گردان سپهر * كزويست آرام و پرخاش و مهر

بايران اگر دوستان داشتى * بيزدان سپردى و بگذاشتى

نشست و نشانت كنون ايدرست * سر تخت ايران بدست اندرست

بگفت اين و برخاست از پيش او * چو آگاه گشت از كم و بيش او

بشادى بشد تا بدرگاه شاه * فرود آمد و بر گشادند راه

همى بود بر پيش او يك زمان * به دو گفت سالار نيكو گمان

كه چندين چه باشى بپيشم بپاى * چه خواهى بگيتى چه آيدت راى

سپاه و در گنج من پيش تست * مرا سودمندى كم و بيش تست

كسى كو بزندان و بند منست * گشادنش درد و گزند منست

ز خشم و ز بند من آزاد گشت * ز بهر تو پيگار من باد گشت

ز بسيار و اندك چه بايد بخواه * ز تيغ و ز مهر و ز تخت و كلاه

خردمند پاسخ چنين داد باز * كه از تو مبادا جهان بىنياز

مرا خواسته هست و گنج و سپاه * ببخت تو هم تيغ و هم تاج و گاه

ز بهر سياوش پيامى دراز * رسانم به گوش سپهبد براز

مرا گفت با شاه تركان بگوى * كه من شاد دل گشتم و نامجوى

بپرورديم چون پدر در كنار * همه شادى آورد بخت تو بار