شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٤

[ داستان ضحاك با كاوهء آهنگر ]

چرا پيش تو كاوهء خام گوى * بسان همالان كند سرخ روى

همه محضر ما و پيمان تو * بدرّد بپيچد ز فرمان تو

كىء نامور پاسخ آورد زود * كه از من شگفتى ببايد شنود

كه چون كاوه آمد ز درگه پديد * دو گوش من آواز او را شنيد

ميان من و او ز ايوان درست * تو گفتى يكى كوه آهن برست

ندانم چه شايد بدين زين سپس * كه راز سپهرى ندانست كس

چو كاوه برون شد ز درگاه شاه * برو انجمن گشت بازارگاه

همى بر خروشيد و فرياد خواند * جهان را سراسر سوى داد خواند

از ان چرم كاهنگران پشت پاى * بپوشند هنگام زخم دراى

همان كاوه آن بر سر نيزه كرد * همانگه ز بازار برخاست گرد

خروشان همى رفت نيزه بدست * كه اى نامداران يزدان پرست

كسى كو هواى فريدون كند * دل از بند ضحاك بيرون كند

بپوئيد كين مهتر آهرمنست * جهان آفرين را بدل دشمن است

بدان بىبها ناسزاوار پوست * پديد آمد آواى دشمن ز دوست

همى رفت پيش اندرون مرد گرد * جهانى برو انجمن شد نه خرد

بدانست خود كافريدون كجاست * سر اندر كشيد و همى رفت راست

بيامد بدرگاه سالار نو * بديدندش آنجا و برخاست غو

چو آن پوست بر نيزه بر ديد كى * بنيكى يكى اختر افگند پى

بياراست آن را بديباى روم * ز گوهر بر و پيكر از زرّ بوم

بزد بر سر خويش چون گرد ماه * يكى فال فرّخ پى افكند شاه

فرو هشت از و سرخ و زرد و بنفش * همى خواندش كاويانى درفش

از آن پس هر آن كس كه بگرفت گاه * بشاهى بسر بر نهادى كلاه

بر ان بىبها چرم آهنگران * بر آويختى نوبنو گوهران

ز ديباى پر مايه و پرنيان * بر آن گونه شد اختر كاويان

كه اندر شب تيره خورشيد بود * جهان را از و دل پر امّيد بود

بگشت اندرين نيز چندى جهان * همى بودنى داشت اندر نهان

فريدون چو گيتى بر آن گونه ديد * جهان پيش ضحاك وارونه ديد

سوى مادر آمد كمر بر ميان * بسر بر نهاده كلاه كيان

كه من رفتنىام سوى كارزار * ترا جز نيايش مباد ايچ كار

ز گيتى جهان آفرين را پرست * از و دان بهر نيكىء زور دست

فرو ريخت آب از مژه مادرش * همى خواند با خون دل داورش

بيزدان همى گفت زنهار من * سپردم ترا اى جهاندار من

بگردان ز جانش بد جادوان * بپرداز گيتى ز نابخردان

فريدون سبك ساز رفتن گرفت * سخن را ز هر كس نهفتن گرفت

برادر دو بودش دو فرخ همال * از و هر دو آزاده مهتر بسال

يكى بود از يشان كيانوش نام * دگر نام پر مايهء شاد كام

فريدون بريشان زبان برگشاد * كه خرم زئيد اى دليران و شاد