شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٩

[ به زن دادن پيران دختر خود را به سياوش ]

نشانه دوباره بيك تاختن * مغربل بكرد اندر انداختن

عنان را بپيچيد بر دست راست * بزد بار ديگر بران سو كه خواست

كمان را بزه بر ببازو فگند * بيامد بر شهريار بلند

فرود آمد و شاه بر پاى خاست * برو آفرين ز آفريننده خواست

و زان جايگه سوى كاخ بلند * برفتند شادان دل و ارجمند

نشستند خوان و مى آراستند * كسى كو سزا بود بنشاستند

مىء چند خوردند و گشتند شاد * بنام سياوش كردند ياد

بخوان بر يكى خلعت آراست شاه * از اسپ و ستام و ز تخت و كلاه

همان دست زر جامهء نابريد * كه اندر جهان پيش از آن كس نديد

ز دينار و ز بدرهاى درم * ز ياقوت و پيروزه و بيش و كم

پرستار بسيار و چندى غلام * يكى پر ز ياقوت رخشنده جام

بفرمود تا خواسته بشمرند * همه سوى كاخ سياوش برند

ز هر كش بتوران زمين خويش بود * ورا مهربانى برو بيش بود

[ بخويشان چنين گفت كو را همه * شما خيل باشيد هم چون رمه ]

[ رفتن افراسياب و سياوش به شكار ]

[ رفتن افراسياب و سياوش به شكار ]

بدان شاهزاده چنين گفت شاه * كه يك روز با من بنخچيرگاه

گر آيى كه دل شاد و خرّم كنيم * روان را بنخچير بىغم كنيم

به دو گفت هر گه كه راى آيدت * بران سو كه دل رهنماى آيدت

برفتند روزى بنخچيرگاه * همى رفت با يوز و با باز شاه

سپاهى ز هر گونه با او برفت * از ايران و توران بنخچير تفت

سياوش بدشت اندرون گور ديد * چو باد از ميان سپه بردميد

سبك شد عنان و گران شد ركيب * همى تاخت اندر فراز و نشيب

يكى را بشمشير زد به دو نيم * دو دستش ترازو بد و گور سيم

بيك جو ز ديگر گرانتر نبود * نظاره شد آن لشكر شاه زود

بگفتند يك سر همه انجمن * كه اينت سرافراز و شمشير زن

بآواز گفتند يك با دگر * كه ما را بد آمد ز ايران بسر

سر سروران اندر آمد بننگ * سزد گر بسازيم با شاه جنگ

سياوش هميدون بنخچير بور * همى تاخت و افگند در دشت گور

بغار و بكوه و بهامون بتاخت * بشمشير و تير و بنيزه بياخت

بهر جايگه بر يكى توده كرد * سپه را ز نخچير آسوده كرد

و زان جايگه سوى ايوان شاه * همه شاد دل بر گرفتند راه

سپهبد چه شادان چه بودى دژم * بجز با سياوش نبودى بهم

ز جهن و ز گرسيوز و هرك بود * بكس راز نگشاد و شادان نبود

مگر با سياوش بدى روز و شب * ازو برگشادى بخنده دو لب

برين گونه يك سال بگذاشتند * غم و شادمانى بهم داشتند

[ به زن دادن پيران دختر خود را به سياوش ]

[ به زن دادن پيران دختر خود را به سياوش ]

سياوش يكى روز و پيران بهم * نشستند و گفتند هر بيش و كم

به دو گفت پيران كزين بوم و بر * چنانى كه باشد كسى بر گذر

بدين مهربانى كه بر تست شاه * بنام تو خسپد بآرامگاه