شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٧

[ هنر نمودن سياوش پيش افراسياب ]

بدان شب هم اندر بفرمود شاه * بدان كس كه بودند بر بزمگاه

چنين گفت با شيده افراسياب * كه چون سر برآرد سياوش ز خواب

تو با پهلوانان و خويشان من * كسى كو بود مهتر انجمن

بشبگير با هديه و با غلام * گرانمايه اسپان زرّين ستام

ز لشكر همى هر كسى با نثار * ز دينار و ز گوهر شاهوار

ازين گونه پيش سياوش روند * هشيوار و بيدار و خامش روند

فراوان سپهبد فرستاد چيز * بدين گونه يك هفته بگذشت نيز

شبى با سياوش چنين گفت شاه * كه فردا بسازيم هر دو پگاه

كه با گوى و چوگان بميدان شويم * زمانى بتازيم و خندان شويم

ز هر كس شنيدم كه چوگان تو * نبينند گردان بميدان تو

تو فرزند مايى و زيباى گاه * تو تاج كيانى و پشت سپاه

به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بديدار توشه بدى

همى از تو جويند شاهان هنر * كه يابد بهر كار بر تو گذر

مرا روز روشن بديدار تست * همى از تو خواهم بد و نيك جست

بشبگير گردان بميدان شدند * گرازان و تازان و خندان شدند

چنين گفت پس شاه توران بدوى * كه ياران گزينيم در زخم گوى

تو باشى بدان روى و زين روى من * به دو نيم هم زين نشان انجمن

سياوش به دو گفت كاى شهريار * كجا باشدم دست و چوگان به كار

برابر نيارم زدن با تو گوى * بميدان هم آورد ديگر بجوى

چو هستم سزاوار يار توام * برين پهن ميدان سوار توام

سپهبد ز گفتار او شاد شد * سخن گفتن هر كسى باد شد

بجان و سر شاه كاوس گفت * كه با من تو باشى هم آورد و جفت

هنر كن بپيش سواران پديد * بدان تا نگويند كو بد گزيد

كنند آفرين بر تو مردان من * شكفته شود روى خندان من

سياوش به دو گفت فرمان تراست * سواران و ميدان و چوگان تراست

سپهبد گزين كرد كلباد را * چو گرسيوز و جهن و پولاد را

چو پيران و نستيهن جنگجوى * چو هومان كه بر دارد از آب گوى

بنزد سياوش فرستاد يار * چو رويين و چون شيدهء نامدار

دگر اندريمان سوار دلير * چو ارجاسپ اسپ افگن نرّه شير

سياوش چنين گفت كاى نامجوى * از يشان كه يا رد شدن پيش گوى

همه يار شاهند و تنها منم * نگهبان چوگان يك تا منم

گر ايدونك فرمان دهد شهريار * بيارم بميدان ز ايران سوار

[ مرا يار باشند بر زخم گوى * بران سان كه آيين بود بر دو روى ]

[ سپهبد چو بشنيد زو داستان * بران داستان گشت هم داستان ]

[ سياوش از ايرانيان هفت مرد * گزين كرد شايستهء كاركرد ]

خروش تبيره ز ميدان بخاست * همى خاك با آسمان گشت راست

از آواى صنج و دم كرّه ناى * تو گفتى بجنبيد ميدان ز جاى