شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٦

[ ديدن سياوش افراسياب را ]

مگر كز تو آشوب خيزد به شهر * بياميزى از دور ترياك و زهر

سياوش بدان گفتها رام شد * برافروخت و اندر خور جام شد

به خوردن نشستند يك با دگر * سياوش پسر گشت و پيران پدر

برفتند با خنده و شادمان * بره بر نجستند جايى زمان

چنين تا رسيدند در شهر گنگ * كزان بود خرّم سراى درنگ

[ ديدن سياوش افراسياب را ]

[ ديدن سياوش افراسياب را ]

پياده بكوى آمد افراسياب * از ايوان ميان بسته و پر شتاب

سياوش چو او را پياده بديد * فرود آمد از اسپ و پيشش دويد

گرفتند مر يكدگر را ببر * بسى بوس دادند بر چشم و سر

ازان پس چنين گفت افراسياب * كه گردان جهان اندر آمد بخواب

ازين پس نه آشوب خيزد نه جنگ * بآبشخور آيند ميش و پلنگ

بر آشفت گيتى ز تور دلير * كنون روى گيتى شد از جنگ سير

دو كشور سراسر پر از شور بود * جهان را دل از آشتى كور بود

به تو رام گردد زمانه كنون * بر آسايد از جنگ و ز جوش خون

كنون شهر توران ترا بنده‌اند * همه دل به مهر تو آگنده‌اند

مرا چيز با جان همى پيش تست * سپهبد بجان و بتن خويش تست

سياوش برو آفرين كرد سخت * كه از گوهر تو مگر داد بخت

سپاس از خداى جهان آفرين * كزويست آرام و پرخاش و كين

سپهدار دست سياوش بدست * بيامد بتخت مهى بر نشست

به روى سياوش نگه كرد و گفت * كه اين را بگيتى كسى نيست جفت

نه زين گونه مردم بود در جهان * چنين روى و بالا و فرّ مهان

ازان پس بپيران چنين گفت رد * كه كاوس تندست و اندك خرد

كه بشكيبد از روى چونين پسر * چنين برز بالا و چندين هنر

مرا ديده از خوب ديدار او * بماندست دل خيره از كار او

كه فرزند باشد كسى را چنين * دو ديده بگرداند اندر زمين

از ايوانها پس يكى برگزيد * همه كاخ زربفتها گستريد

يكى تخت زرّين نهادند پيش * همه پايها چون سر گاوميش

بديباى چينى بياراستند * فراوان پرستندگان خواستند

بفرمود پس تا رود سوى كاخ * بباشد بكام و نشيند فراخ

سياوش چو در پيش ايوان رسيد * سر طاق ايوان بكيوان رسيد

بيامد بران تخت زر بر نشست * هشيوار جان اندر انديشه بست

چو خوان سپهبد بياراستند * كس آمد سياوش را خواستند

ز هر گونهء رفت بر خوان سخن * همه شادمانى فگندند بن

چو از خوان سالار برخاستند * نشستنگه مى بياراستند

برفتند با رود و رامشگران * بباده نشستند يك سر سران

به دو داد جان و دل افراسياب * همى بىسياوش نيامدش خواب

همى خورد مى تا جهان تيره شد * سر ميگساران ز مى خيره شد

سياوش به ايوان خراميد شاد * بمستى ز ايران نيامدش ياد