شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٥

[ يادآورى راه سياوش به تركستان ]

ترا چون پدر باشد افراسياب * همه بنده باشيم زين روى آب

ز پيوستگان هست بيش از هزار * پرستندگانند با گوشوار

تو بىكام دل هيچ دم برمزن * ترا بنده باشد همى مرد و زن

مرا گر پذيرى تو با پير سر * ز بهر پرستش ببندم كمر

برفتند هر دو بشادى بهم * سخن ياد كردند بر بيش و كم

همه ره ز آواى چنگ و رباب * همى خفته را سر بر آمد ز خواب

همى خاك مشكين شد از مشك و زر * همى اسپ تازى بر آورد پر

سياوش چو آن ديد آب از دو چشم * بباريد و ز انديشه آمد بخشم

كه ياد آمدش بوم زابلستان * بياراسته تا بكابلستان

همان شهر ايرانش آمد به ياد * همى بركشيد از جگر سرد باد

ز ايران دلش ياد كرد و بسوخت * بكردار آتش رخش بر فروخت

ز پيران بپيچيد و پوشيد روى * سپهبد بديد آن غم و درد اوى

بدانست كو را چه آمد به ياد * غمى گشت و دندان بلب بر نهاد

بقچقار باشى فرود آمدند * نشستند و يك بار دم بر زدند

نگه كرد پيران بديدار او * نشست و بر و يال و گفتار او

به دو در دو چشمش همى خيره ماند * همى هر زمان نام يزدان بخواند

به دو گفت كاى نامور شهريار * ز شاهان گيتى توى يادگار

سه چيزست بر تو كه اندر جهان * كسى را نباشد ز تخم مهان

يكى آنك از تخمهء كىقباد * همى از تو گيرند گويى نژاد

و ديگر زبانى بدين راستى * بگفتار نيكو بياراستى

سه ديگر كه گويى كه از چهر تو * ببارد همى بر زمين مهر تو

چنين داد پاسخ سياوش بدوى * كه اى پير پاكيزه و راست گوى

خنيده بگيتى به مهر و وفا * ز آهرمنى دور و دور از جفا

گر ايدونك با من تو پيمان كنى * شناسم كه پيمان من مشكنى

گر از بودن ايدر مرا نيكويست * برين كردهء خود نبايد گريست

و گر نيست فرماى تا بگذرم * نمايى ره كشورى ديگرم

به دو گفت پيران كه منديش زين * چو اندر گذشتى ز ايران زمين

مگردان دل از مهر افراسياب * مكن هيچ گونه برفتن شتاب

پراگنده نامش بگيتى بديست * و ليكن جز اينست مرد ايزديست

خرد دارد و راى و هوش بلند * بخيره نيايد به راه گزند

مرا نيز خويشيست با او به خون * همش پهلوانم همش رهنمون

همانا برين بوم و بر صد هزار * بفرمان من بيش باشد سوار

همم بوم و بر هست و هم گوسفند * هم اسپ و سليح و كمان و كمند

مرا بىنيازيست از هر كسى * نهفته جزين نيز هستم بسى

فداى تو بادا همه هرچ هست * گرايدونك سازى بشادى نشست

پذيرفتم از پاك يزدان ترا * براى و دل هوشمندان ترا

كه بر تو نيايد ز بدها گزند * نداند كسى راز چرخ بلند