شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٤

[ يادآورى راه سياوش به تركستان ]

سپردم ترا تاج و پرده سراى * همان گنج آگنده و تخت و جاى

درفش و سواران و پيلان كوس * چو ايدر بيايد سپهدار طوس

چنين هم پذيرفته او را سپار * تو بيدار دل باش و به روزگار

[ ز ديده بباريد خوناب زرد * لب راد مردان پر از باد سرد ]

ز لشكر گزين كرد سيصد سوار * همه گرد و شايستهء كارزار

صد اسپ گزيده بزرّين ستام * پرستار و زرّين كمر صد غلام

بفرمود تا پيش او آورند * سليح و ستام و كمر بشمرند

درم نيز چندان كه بودش به كار * ز دينار و ز گوهر شاهوار

ازان پس گرانمايگان را بخواند * سخنهاى بايسته چندى براند

چنين گفت كز نزد افراسياب * گذشتست پيران بدين روى آب

يكى راز پيغام دارد به من * كه ايمن به دويست از انجمن

همى سازم اكنون پذيره شدن * شما را هم ايدر ببايد بدن

همه سوى بهرام داريد روى * مپيچيد دل را ز گفتار اوى

همى بوسه دادند گردان زمين * بران خوب سالار با آفرين

[ يادآورى راه سياوش به تركستان ]

[ يادآورى راه سياوش به تركستان ]

چو خورشيد تابنده بنمود پشت * هوا شد سياه و زمين شد درشت

سياوش لشكر بجيحون كشيد * بمژگان همى از جگر خون كشيد

چو آمد بترمذ درون بام و كوى * بسان بهاران پر از رنگ و بوى

چنان بد همه شهرها تا بچاچ * تو گفتى عروسيست با طوق و تاج

بهر منزلى ساخته خوردنى * خورشهاى زيبا و گستردنى

چنين تا بقچقار باشى براند * فرود آمد آنجا و چندى بماند

چو آگاهى آمد پذيره شدند * همه سركشان با تبيره شدند

ز خويشان گزين كرد پيران هزار * پذيره شدن را بر آراست كار

بياراسته چار پيل سپيد * سپه را همه داد يك سر نويد

يكى بر نهاده ز پيروزه تخت * درفشنده مهدى بسان درخت

سرش ماه زرّين و بومش بنفش * بزر بافته پرنيانى درفش

ابا تخت زرّين سه پيل دگر * صد از ماه رويان زرّين كمر

سپاهى بران سان كه گفتى سپهر * بياراست روى زمين را به مهر

صد اسپ گرانمايه با زين زر * بديبا بياراسته سر بسر

سياوش بشنيد كامد سپاه * پذيره شدن را بياراست شاه

درفش سپهدار پيران بديد * خروشيدن پيل و اسپان شنيد

بشد تيز و بگرفتش اندر كنار * بپرسيدش از نامور شهريار

به دو گفت كاى پهلوان سپاه * چرا رنجه كردى روان را به راه

همه بر دل انديشه اين بد نخست * كه بيند دو چشمم ترا تندرست

ببوسيد پيران سر و پاى او * همان خوب چهر دلاراى او

چنين گفت كاى شهريار جوان * مرا گر بخواب اين نمودى روان

ستايش كنم پيش يزدان نخست * چو ديدم ترا روشن و تندرست