شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٣

[ سپاه سپردن سياوش به بهرام ]

و ليكن بگيتى بجز تاج و تخت * چه جويد خردمند بيدار بخت

ترا اين همه ايدر آراستست * اگر شهريارى و گر خواستست

همه شهر توران برندت نماز * مرا خود به مهر تو باشد نياز

تو فرزند باشى و من چون پدر * پدر پيش فرزند بسته كمر

[ چنان دان كه كاوس بر تو به مهر * بران گونه يك روز نگشاد چهر ]

كجا من گشايم در گنج بست * سپارم به تو تاج و تخت نشست

بدارمت بىرنج فرزندوار * بگيتى تو مانى ز من يادگار

چو از كشورم بگذرى در جهان * نكوهش كنندم كهان و مهان

وزين روى دشوار يا بى گذر * مگر ايزدى باشد آيين و فرّ

بدين راه پيدا نبينى زمين * گذر كرد بايد بدرياى چين

ازين كرد يزدان ترا بىنياز * هم ايدر بباش و به خوبى بناز

سپاه و در گنج و شهر آن تست * برفتن بهانه نبايدت جست

چو راى آيدت آشتى با پدر * سپارم ترا تاج و زرّين كمر

كه زايدر بايران شوى با سپاه * ببندم بدلسوزگى با تو راه

نماند ترا با پدر جنگ دير * كهن شد سرش گردد از جنگ سير

گر آتش ببيند پى شصت و پنج * رسد آتش از بادِ پيرى برنج

ترا باشد ايران و گنج و سپاه * ز كشور بكشور رساند كلاه

پذيرفتم از پاك يزدان كه من * بكوشم به خوبى بجان و به تن

نفرمايم و خود نسازم ببد * به انديشه دل را نيازم ببد

چو نامه به مهر اندر آورد شاه * بفرمود تا زنگهء نيك خواه

به زودى برفتن ببندد كمر * يكى خلعت آراست با سيم و زر

يكى اسپ بر سر ستام گران * بيامد دمان زنگهء شاوران

چو نزديك تخت سياوش رسيد * بگفت آنچ پرسيد و بشنيد و ديد

سياوش بيك روى زان شاد شد * بديگر پر از درد و فرياد شد

كه دشمن همى دوست بايست كرد * ز آتش كجا بردمد باد سرد

[ سپاه سپردن سياوش به بهرام ]

[ سپاه سپردن سياوش به بهرام ]

يكى نامه بنوشت نزد پدر * همه ياد كرد آنچ بد در بدر

كه من با جوانى خرد يافتم * بهر نيك و بد نيز بشتافتم

ازان زن يكى مغز شاه جهان * دل من بر افروخت اندر نهان

شبستان او درد من شد نخست * ز خون دلم رخ ببايست شست

ببايست بر كوه آتش گذشت * مرا زار بگريست آهو بدشت

ازان ننگ و خوارى بجنگ آمدم * خرامان بچنگ نهنگ آمدم

دو كشور بدين آشتى شاد گشت * دل شاه چون تيغ پولاد گشت

نيايد همى هيچ كارش پسند * گشادن همان و همان بود بند

چو چشمش ز ديدار من گشت سير * بر سير ديده نباشند دير

ز شادى مبادا دل او رها * شدم من ز غم در دم اژدها

ندانم كزين كار بر من سپهر * چه دارد براز اندر از كين و مهر

ازان پس بفرمود بهرام را * كه اندر جهان تازه كن كام را