شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٣٢

[ نامهء افراسياب به سياوش ]

بديدن كنون از شنيدن بهست * گرانمايه و شاهزاد و مهست

و گر خود جز اينش نبودى هنر * كه از خون صد نامور با پدر

بر آشفت و بگذاشت تخت و كلاه * همى از تو جويد بدين گونه راه

نه نيكو نمايد ز راه خرد * كزين كشور آن نامور بگذرد

ترا سرزنش باشد از مهتران * سر او همان از تو گردد گران

و ديگر كه كاوس شد پير سر * ز تخت آمدش روزگار گذر

سياوش جوانست و با فرّهى * به دو ماند آيين و تخت مهى

اگر شاه بيند براى بلند * نويسد يكى نامهء سودمند

چنانچون نوازند فرزند را * نوازد جوان خردمند را

يكى جاى سازد بدين كشورش * بدارد سزاوار اندر خورش

بر آيين دهد دخترش را بدوى * بداردش با ناز و با آبروى

مگر كو بماند بنزديك شاه * كند كشور و بومت آرامگاه

و گر باز گردد سوى شهريار * ترا بهترى باشد از روزگار

سپاسى بود نزد شاه زمين * بزرگان گيتى كنند آفرين

بر آسايد از كين دو كشور مگر * اگر آردش نزد ما دادگر

ز داد جهان آفرين اين سزاست * كه گردد زمانه بدين جنگ راست

چو سالار گفتار پيران شنيد * چنان هم همه بودنيها بديد

پس انديشه كرد اندر آن يك زمان * همى داشت بر نيك و بد بر گمان

چنين داد پاسخ بپيران پير * كه هست اينك گفتى همه دلپذير

و ليكن شنيدم يكى داستان * كه باشد بدين راى همداستان

كه چون بچّهء شير نر پرورى * چو دندان كند تيز كيفر برى

چو با زور و با چنگ بر خيزد او * بپروردگار اندر آويزد او

به دو گفت پيران كاندر خرد * يكى شاه كندآوران بنگرد

كسى كز پدر كژّى و خوى بد * نگيرد ازو بد خويى كى سزد

نبينى كه كاوس ديرينه گشت * چو ديرينه گشت او ببايد گذشت

سياوش بگيرد جهان فراخ * بسى گنج بىرنج و ايوان و كاخ

دو كشور ترا باشد و تاج و تخت * چنين خود كه يابد مگر نيك بخت

[ نامهء افراسياب به سياوش ]

[ نامهء افراسياب به سياوش ]

چو بشنيد افراسياب اين سخن * يكى راى با دانش افگند بن

دبير جهان ديده را پيش خواند * زبان برگشاد و سخن بر فشاند

نخستين كه بر خامه بنهاد دست * بعنبر سر خامه را كرد مست

جهان آفرين را ستايش گرفت * بزرگى و دانش نمايش گرفت

كجا برترست از مكان و زمان * به دو كى رسد بندگان را گمان

خداوند جانست و آن خرد * خردمند را داد او پرورد

ازو باد بر شاهزاده درود * خداوند گوپال و شمشير و خود

خداوند شرم و خداوند باك * ز بيداد و كژّى دل و دست پاك

شنيدم پيام از كران تا كران * ز بيدار دل زنگهء شاوران

غمى شد دلم زانك شاه جهان * چنين تيز شد با تو اندر نهان