شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٩

[ سگالش سياوش با بهرام و زنگه ]

و گر مهر دارى بران اهرمن * نخواهى كه خواندت پيمان شكن

سپه طوس رد را ده و باز گرد * نهء مرد پرخاش روز نبرد

تو با خوبرويان برآميختى * ببزم اندر از رزم بگريختى

نهادند بر نامه بر مهر شاه * هيون پر بر آورد و ببريد راه

چو نامه بنزد سياوش رسيد * بران گونه گفتار ناخوب ديد

فرستاده را خواند و پرسيد چست * ازو كرد يك سر سخنها درست

بگفت آنك با پيل تن رفته بود * ز طوس و ز كاوس كاشفته بود

سياوش چو بشنيد گفتار اوى * ز رستم غمى گشت و بر تافت روى

ز كار پدر دل پر انديشه كرد * ز تركان و از روزگار نبرد

همى گفت صد مرد ترك و سوار * ز خويشان شاهى چنين نامدار

همه نيك خواه و همه بىگناه * اگرشان فرستم بنزديك شاه

نپرسد نه انديشه از كارشان * همانگه كند زنده بر دارشان

بنزديك يزدان چه پوزش برم * بد آيد ز كار پدر بر سرم

ور ايدونك جنگ آورم بىگناه * چنان خيره با شاه توران سپاه

جهاندار نپسندد اين بد ز من * گشايند بر من زبان انجمن

و گر باز گردم بنزديك شاه * بطوس سپهبد سپارم سپاه

ازو نيز هم بر تنم بد رسد * چپ و راست بد بينم و پيش بد

نيايد ز سودابه خود جز بدى * ندانم چه خواهد رسيد ايزدى

[ سگالش سياوش با بهرام و زنگه ]

[ سگالش سياوش با بهرام و زنگه ]

دو تن را ز لشكر ز كندآوران * چو بهرام و چون زنگهء شاوران

بران رازشان خواند نزديك خويش * بپرداخت ايوان و بنشاند پيش

كه رازش بهم بود با هر دو تن * ازان پس كه رستم شد از انجمن

بديشان چنين گفت كز بخت بد * فراوان همى بر تنم بد رسد

بدان مهربانى دل شهريار * بسان درختى پر از برگ و بار

چو سودابه او را فريبنده گشت * تو گفتى كه زهر گزاينده گشت

شبستان او گشت زندان من * غمى شد دل و بخت خندان من

چنين رفت بر سر مرا روزگار * كه با مهر او آتش آورد بار

گزيدم بدان شوربختيم جنگ * مگر دور مانم ز چنگ نهنگ

ببلخ اندرون بود چندان سپاه * سپهبد چو گرسيوز كينه خواه

نشسته بسغد اندرون شهريار * پر از كينه با تيغ زن صد هزار

برفتيم بر سان ِ باد دمان * نجستيم در جنگ ايشان زمان

چو كشور سراسر بپرداختند * گروگان و آن هديها ساختند

همه موبدان آن نمودند راه * كه ما باز گرديم زين رزم گاه

پسندش نيامد همى كار من * بكوشد برنج و بآزار من

بخيره همى جنگ فرمايدم * بترسم كه سوگند بگزايدم

ورا گر ز بهر فزونيست جنگ * چو گنج آمد و كشور آمد بچنگ

چه بايد همى خيره خون ريختن * چنين دل بكين اندر آويختن

همى سر ز يزدان نبايد كشيد * فراوان نكوهش ببايد شنيد