شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٧

[ فرستادن كاوس رستم را به سيستان ]

چو نامه برو خواند فرّخ دبير * رخ شهريار جهان شد چو قير

برستم چنين گفت گيرم كه اوى * جوانست و بد نارسيده به روى

چو تو نيست اندر جهان سر بسر * بجنگ از تو جويند شيران هنر

نديدى بديهاى افراسياب * كه گم شد ز ما خورد و آرام و خواب

مرا رفت بايست كردم درنگ * مرا بود با او سرى پر ز جنگ

نرفتم كه گفتند ز ايدر مرو * بمان تا بسيچد جهاندار نو

چو بادافره ايزدى خواست بود * مكافات بدها بدى خواست بود

شما را بدان مردرى خواسته * بدان گونه بر شد دل آراسته

كجا بستد از هر كسى بىگناه * بدان تا بپيچيدتان دل ز راه

به صد ترك بيچاره و بد نژاد * كه نام پدرشان نداريد ياد

كنون از گروگان كى انديشد او * همان پيش چشمش همان خاك كو

شما گر خرد را بسيچيد كار * نه من سيرم از جنگ و از كارزار

بنزد سياوش فرستم كنون * يكى مرد پر دانش و پر فسون

بفرمايمش كآتشى كن بلند * ببند گران پاى تركان ببند

بر آتش بنه خواسته هرچ هست * نگر تا نيازى بيك چيز دست

پس آن بستگان را بر من فرست * كه من سر بخواهم ز تن شان گسست

تو با لشكر خويش سر پر ز جنگ * برو تا بدرگاه او بىدرنگ

همه دست بگشاى تا يك سره * چو گرگ اندر آيد بپيش بره

چو تو ساز گيرى بد آموختن * سپاهت كند غارت و سوختن

بيايد بجنگ تو افراسياب * چو گردد برو ناخوش آرام و خواب

تهمتن به دو گفت كاى شهريار * دلت را بدين كار غمگين مدار

سخن بشنو از من تو اى شه نخست * پس آنگه جهان زير فرمان تست

تو گفتى كه بر جنگ افراسياب * مران تيز لشكر بران روى آب

بمانيد تا او بيايد بجنگ * كه او خود شتاب آورد بىدرنگ

ببوديم يك چند در جنگ سست * در آشتى او گشاد از نخست

كسى كاشتى جويد و سور و بزم * نه نيكو بود پيش رفتن برزم

و ديگر كه پيمان شكستن ز شاه * نباشد پسنديدهء نيك خواه

سياوش چو پيروز بودى بجنگ * برفتى بسان دلاور پلنگ

چه جستى جز از تخت و تاج و نگين * تن آسانى و گنج ايران زمين

همه يافتى جنگ خيره مجوى * دل روشنت به آب تيره مشوى

گر افراسياب اين سخنها كه گفت * به پيمان شكستن بخواهد نهفت

هم از جنگ جستن نگشتيم سير * بجايست شمشير و چنگال شير

ز فرزند پيمان شكستن مخواه * مكن آنچ نه اندر خورد با كلاه

نهانى چرا گفت بايد سخن * سياوش ز پيمان نگردد ز بن

وزين كار كانديشه كردست شاه * بر آشوبد اين نامور پيشگاه

[ فرستادن كاوس رستم را به سيستان ]

[ فرستادن كاوس رستم را به سيستان ]

چو كاوس بشنيد شد پر ز خشم * بر آشفت زان كار و بگشاد چشم

برستم چنين گفت شاه جهان * كه ايدون نماند سخن در نهان