شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٦

[ پيغام دادن رستم كاوس را ]

ز لشكر همى جست گردى سوار * كه با او بسازد دم شهريار

چنين گفت با او گو پيل تن * كزين در كه يا رد گشادن سخن

همانست كاوس كز پيش بود * ز تندى نكاهد نخواهد فزود

مگر من شوم نزد شاه جهان * كنم آشكارا برو بر نهان

ببرّم زمين گر تو فرمان دهى * ز رفتن نبينم همى جز بهى

سياوش ز گفتار او شاد شد * حديث فرستادگان باد شد

سپهدار بنشست و رستم بهم * سخن راند هر گونه از بيش و كم

بفرمود تا رفت پيشش دبير * نوشتن يكى نامهء بر حرير

نخست آفرين كرد بر دادگر * كزو ديد نيروى و فرّ و هنر

خداوند هوش و زمان و مكان * خرد پروراند همى با روان

گذر نيست كس را ز فرمان او * كسى كو بگردد ز پيمان او

ز گيتى نبيند مگر كاستى * به دو باشد افزونى و راستى

ازو باد بر شهريار آفرين * جهاندار و ز نامداران گزين

رسيده بهر نيك و بد راى او * ستون خرد گشته بالاى او

رسيدم ببلخ و بخرّم بهار * همه شادمان بودم از روزگار

ز من چون خبر يافت افراسياب * سيه شد به چشم اندرش آفتاب

بدانست كش كار دشوار گشت * جهان تيره شد بخت او خوار گشت

بيامد برادرش با خواسته * بسى خوبرويان آراسته

كه زنهار خواهد ز شاه جهان * سپارد به دو تاج و تخت مهان

بسنده كند زين جهان مرز خويش * بداند همى پايه و ارز خويش

از ايران زمين بسپرد تيره خاك * بشويد دل از كينه و جنگ پاك

ز خويشان فرستاد صد نزد من * بدين خواهش آمد گو پيل تن

گر او را ببخشد ز مهرش سزاست * كه بر مهر او چهر او بر گواست

چو بنوشت نامه يل جنگجوى * سوى شاه كاوس بنهاد روى

و زان روى گرسيوز نيك خواه * بيامد بر شاه توران سپاه

همه داستان سياوش بگفت * كه او راز شاهان كسى نيست جفت

ز خوبى ديدار و كردار او * ز هوش و دل و شرم و گفتار او

دلير و سخن گوى و گرد و سوار * تو گويى خرد دارد اندر كنار

بخنديد و با او چنين گفت شاه * كه چاره به از جنگ اى نيك خواه

و ديگر كزان خوابم آمد نهيب * ز بالا بديدم نشان نشيب

پر از درد گشتم سوى چاره باز * بدان تا نبينم نشيب و فراز

بگنج و درم چاره آراستم * كنون شد بران سان كه من خواستم

[ پيغام دادن رستم كاوس را ]

[ پيغام دادن رستم كاوس را ]

و زان روى چون رستم شير مرد * بيامد بر شاه ايران چو گرد

بپيش اندر آمد بكش كرده دست * بر آمد سپهبد ز جاى نشست

بپرسيد و بگرفتش اندر كنار * ز فرزند و از گردش روزگار

ز گردان و از رزم و كار سپاه * و زان تا چرا باز گشت او ز راه

نخست از سياوش زبان برگشاد * ستودش فراوان و نامه بداد