شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٥

[ فرستادن سياوش رستم را به نزد كاوس ]

سياوش به دو گفت كز كار تو * پر انديشه بودم ز گفتار تو

كنون راى يك سر بران شد درست * كه از كينه دل را بخواهيم شست

تو پاسخ فرستى بافراسياب * كه از كين اگر شد سرت پر شتاب

كسى كو ببيند سرانجام بد * ز كردار بد بازگشتن سزد

دلى كز خرد گردد آراسته * يكى گنج گردد پر از خواسته

اگر زير نوش اندرون زهر نيست * دلت را ز رنج و زيان بهر نيست

چو پيمان همى كرد خواهى درست * كه آزار و كينه نخواهيم جست

ز گردان كه رستم بداند همى * كجا نامشان بر تو خواند همى

بر من فرستى برسم نوا * كه باشد بگفتار تو بر گوا

و ديگر ز ايران زمين هرچ هست * كه آن شهرها را تو دارى بدست

بپردازى و خود بتوران شوى * زمانى ز جنگ و ز كين بغنوى

نباشد جز از راستى در ميان * بكينه نبندم كمر بر ميان

فرستم يكى نامه نزديك شاه * مگر بآشتى باز خواند سپاه

بر افگند گرسيوز اندر زمان * فرستادهء چون هژبر دمان

به دو گفت خيره منه سر بخواب * برو تازيان نزد افراسياب

بگويش كه من تيز بشتافتم * همى هرچ جستم همه يافتم

گروگان همى خواهد از شهريار * چو خواهى كه برگردد از كارزار

فرستاده آمد بدادش پيام * ز شاه و ز گرسيوز نيك نام

چو گفت فرستاده بشنيد شاه * فراوان بپيچيد و گم كرد راه

همى گفت صد تن ز خويشان من * گرايدونك كم گردد از انجمن

شكست اندر آيد بدين بارگاه * نماند بر من كسى نيك خواه

و گر گويم از من گروگان مجوى * دروغ آيدش سربسر گفت و گوى

فرستاد بايد بر او نوا * اگر بىگروگان ندارد روا

بران سان كه رستم همى نام برد * ز خويشان نزديك صد بر شمرد

بر شاه ايران فرستادشان * بسى خلعت و نيكوى دادشان

بفرمود تا كوس با كرّه ناى * زدند و فروهشت پرده سراى

بخارا و سغد و سمرقند و چاچ * سپيجاب و آن كشور و تخت عاج

تهى كرد و شد با سپه سوى گنگ * بهانه نجست و فريب و درنگ

چو از رفتنش رستم آگاه شد * روانش ز انديشه كوتاه شد

بنزد سياوش بيامد چو گرد * شنيده سخنها همه ياد كرد

به دو گفت چون كارها گشت راست * چو گرسيوز ار باز گردد رواست

بفرمود تا خلعت آراستند * سليح و كلاه و كمر خواستند

يكى اسپ تازى بزرّين ستام * يكى تيغ هندى بزرّين نيام

چو گرسيوز آن خلعت شاه ديد * تو گفتى مگر بر زمين ماه ديد

بشد با زبانى پر از آفرين * تو گفتى مگر بر نوردد زمين

[ فرستادن سياوش رستم را به نزد كاوس ]

[ فرستادن سياوش رستم را به نزد كاوس ]

سياوش نشست از بر تخت عاج * بياويخته بر سر عاج تاج

همى راى زد با يكى چرب گوى * كسى كو سخن را دهد رنگ و بوى