شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٤

[ پيمان كردن سياوش به افراسياب ]

جز از تخت زرّين كه او شاه نيست * تن پهلوان از در گاه نيست

بياورد گرسيوز آن خواسته * كه روى زمين زو شد آراسته

دمان تا لب رود جيحون رسيد * ز گردان فرستادهء برگزيد

بدان تا رساند بشاه آگهى * كه گرسيوز آمد بدان فرّهى

بكشتى بيك روز بگذاشت آب * بيامد سوى بلخ دل پر شتاب

فرستاده آمد بدرگاه شاه * بگفتند گرسيوز آمد به راه

سياوش گو پيل تن را بخواند * و زين داستان چند گونه براند

چو گرسيوز آمد بدرگاه شاه * بفرمود تا برگشادند راه

سياوش ورا ديد بر پاى خاست * بخنديد و بسيار پوزش بخواست

ببوسيد گرسيوز از دور خاك * رخش پر ز شرم و دلش پر ز باك

سياوش بنشاندش زير تخت * از افراسيابش بپرسيد سخت

چو بنشست گرسيوز از گاه نو * بديد آن سر و افسر شاه نو

برستم چنين گفت كافراسياب * چو از تو خبر يافت اندر شتاب

يكى يادگارى بنزديك شاه * فرستاد با من كنون در به راه

بفرمود تا پرده برداشتند * به چشم سياوش بگذاشتند

ز دروازهء شهر تا بارگاه * درم بود و اسپ و غلام و كلاه

كس اندازه نشناخت آن را كه چند * ز دينار و ز تاج و تخت بلند

غلامان همه با كلاه و كمر * پرستنده با ياره و طوق زر

پسند آمدش سخت بگشاد روى * نگه كرد و بشنيد پيغام اوى

تهمتن به دو گفت يك هفته شاد * همى باش تا پاسخ آريم ياد

[ بدين خواهش انديشه بايد بسى * همان نيز پرسيدن از هر كسى ]

چو بشنيد گرسيوز پيش بين * زمين را ببوسيد و كرد آفرين

يكى خانه او را بياراستند * بديبا و خواليگران خواستند

نشستند بيدار هر دو بهم * سگالش گرفتند بر بيش و كم

ازان كار شد پيل تن بدگمان * كزان گونه گرسيوز آمد دمان

طلايه ز هر سو برون تاختند * چنانچون ببايست بر ساختند

سياوش ز رستم بپرسيد و گفت * كه اين راز بيرون كنيد از نهفت

كه اين آشتى جستن از بهر چيست * نگه كن كه ترياك اين زهر چيست

ز پيوستهء خون بنزديك اوى * ببين تا كدامند صد نامجوى

گروگان فرستد بنزديك ما * كند روشن اين راى تاريك ما

نبايد كه از ما غمى شد ز بيم * همى طبل سازد به زير گليم

چو اين كرده باشيم نزديك شاه * فرستاده بايد يكى نيك خواه

برد زين سخن نزد او آگهى * مگر مغز گرداند از كين تهى

چنين گفت رستم كه اينست راى * جزين روى پيمان نيايد بجاى

بشبگير گرسيوز آمد بدر * چنانچون بود با كلاه و كمر

بيامد بپيش سياوش زمين * ببوسيد و بر شاه كرد آفرين