شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢٠

[ پاسخ نامهء سياوش از كىكاوس ]

بسغد است با لشكر افراسياب * سپاه و سپهبد بدان روى آب

گر ايدونك فرمان دهد شهريار * سپه بگذرانم كنم كارزار

[ پاسخ نامهء سياوش از كىكاوس ]

[ پاسخ نامهء سياوش از كىكاوس ]

چو نامه بر شاه ايران رسيد * سر تاج و تختش بكيوان رسيد

بيزدان پناهيد و زو جست بخت * بدان تا ببار آيد آن نو درخت

بشادى يكى نامه پاسخ نوشت * چو تازه بهارى در ارديبهشت

كه از آفرينندهء هور و ماه * جهاندار و بخشندهء تاج و گاه

ترا جاودان شادمان باد دل * ز درد و بلا گشته آزاد دل

هميشه بپيروزى و فرّهى * كلاه بزرگى و تاج مهى

سپه بردى و جنگ را خواستى * كه بخت و هنر دارى و راستى

همى از لبت شير بويد هنوز * كه زد بر كمان تو از جنگ توز

هميشه هنرمند بادا تنت * رسيده بكام دل روشنت

ازان پس كه پيروز گشتى بجنگ * به كار اندرون كرد بايد درنگ

نبايد پراگنده كردن سپاه * بپيماى روز و بر آراى گاه

كه آن ترك بد پيشه و ريمنست * كه هم بد نژادست و هم بد تنست

همان با كلاهست و با دستگاه * همى سر بر آرد ز تابنده ماه

مكن هيچ بر جنگ جستن شتاب * بجنگ تو آيد خود افراسياب

گرايدونك زين روى جيحون كشد * همى دامن خويش در خون كشد

نهاد از بر نامه بر مهر خويش * همانگه فرستاده را خواند پيش

به دو داد و فرمود تا گشت باز * همى تاخت اندر نشيب و فراز

فرستاده نزد سياوش رسيد * چو آن نامهء شاه ايران بديد

زمين را ببوسيد و دل شاد كرد * ز هر غم دل پاك آزاد كرد

ازان نامهء شاه چون گشت شاد * بخنديد و نامه بسر بر نهاد

نگه داشت بيدار فرمان اوى * نپيچيد دل را ز پيمان اوى

و زان سو چو گرسيوز شوخ مرد * بيامد بر شاه تركان چو گرد

بگفت آن سخنهاى ناپاك و تلخ * كه آمد سپهبد سياوش ببلخ

سپه كش چو رستم سپاهى گران * بسى نامداران و جنگ آوران

ز هر يك ز ما بود پنجاه بيش * سرافراز با گرزهء گاوميش

پياده بكردار آتش بدند * سپردار با تير و تركش بدند

نپرّد بكردار ايشان عقاب * يكى را سر اندر نيايد بخواب

سه روز و سه شب بود هم زين نشان * غمى شد سر و اسپ گردنكشان

از يشان كسى را كه خواب آمدى * ز جنگش بدانگه شتاب آمدى

بخفتى و آسوده برخاستى * بنوّى يكى جنگ آراستى

بر آشفت چون آتش افراسياب * كه چندين چه گويى ز آرام و خواب

بگرسيوز اندر چنان بنگريد * كه گفتى ميانش بخواهد بريد

يكى بانگ بر زد براندش ز پيش * كجا خواست راندن برو خشم خويش

بفرمود كز نامداران هزار * بخوانيد و ز بزم سازيد كار

سراسر همه دشت پرچين نهيد * بسغد اندر آرايش چين نهيد