شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٢

[ داستان ضحاك با كاوهء آهنگر ]

چو بگذشت از ان بر فريدون دو هشت * ز البرز كوه اندر آمد بدشت

بر مادر آمد پژوهيد و گفت * كه بگشاى بر من نهان از نهفت

بگو مر مرا تا كه بودم پدر * كيم من ز تخم كدامين گهر

[ چه گويم كيم بر سر انجمن * يكى دانشى داستانم بزن ]

فرانك به دو گفت كاى نامجوى * بگويم ترا هر چه گفتى بگوى

تو بشناس كز مرز ايران زمين * يكى مرد بد نام او آبتين

ز تخم كيان بود و بيدار بود * خردمند و گرد و بىآزار بود

ز طهمورث گرد بودش نژاد * پدر بر پدر بر همى داشت ياد

پدر بد ترا و مرا نيك شوى * نبد روز روشن مرا جز بدوى

چنان بد كه ضحاك جادو پرست * از ايران بجان تو يازيد دست

از و من نهانت همى داشتم * چه مايه ببد روز بگذاشتم

پدرت آن گرانمايه مرد جوان * فدى كرده پيش تو روشن روان

ابر كتف ضحاك جادو دو مار * برست و بر آورد از ايران دمار

سر بابت از مغز پرداختند * همان اژدها را خورش ساختند

سرانجام رفتم سوى بيشهء * كه كس را نه زان بيشه انديشهء

يكى گاو ديدم چو خرّم بهار * سراپاى نيرنگ و رنگ و نگار

نگهبان او پاى كرده بكش * نشسته ببيشه درون شاه‌فش

به دو دادمت روزگارى دراز * همى پروريدت ببر بر بناز

ز پستان آن گاو طاووس رنگ * بر افراختى چون دلاور پلنگ

سرانجام زان گاو و آن مرغزار * يكايك خبر شد سوى شهريار

ز بيشه ببردم ترا ناگهان * گريزنده ز ايوان و از خان و مان

بيامد بكشت آن گرانمايه را * چنان بىزبان مهربان دايه را

و ز ايوان ما تا بخورشيد خاك * بر آورد و كرد آن بلندى مغاك

فريدون چو بشنيد بگشاد گوش * ز گفتار مادر بر آمد به جوش

دلش گشت پر درد و سر پر ز كين * بابرو ز خشم اندر آورد چين

چنين داد پاسخ بمادر كه شير * نگردد مگر ز آزمايش دلير

كنون كردنى كرد جادو پرست * مرا برد بايد بشمشير دست

بپويم بفرمان يزدان پاك * بر آرم ز ايوان ضحاك خاك

به دو گفت مادر كه اين راى نيست * ترا با جهان سربسر پاى نيست

جهاندار ضحاك با تاج و گاه * ميان بسته فرمان او را سپاه

چو خواهد ز هر كشورى صد هزار * كمر بسته او را كند كارزار

جز اينست آيين پيوند و كين * جهان را به چشم جوانى مبين

كه هر كو نبيد جوانى چشيد * بگيتى جز از خويشتن را نديد

بدان مستى اندر دهد سر بباد * ترا روز جز شاد و خرّم مباد

چنان بد كه ضحاك را روز و شب * بنام فريدون گشادى دو لب