شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٩

[ نامهء سياوش به كاوس ]

سپه را سوى زابلستان كشيد * ابا پيل تن سوى دستان كشيد

همى بود يك چند با رود و مى * بنزديك دستان فرخنده پى

گهى با تهمتن بدى مى بدست * گهى با زواره گزيدى نشست

گهى شاد بر تخت دستان بدى * گهى در شكار و شبستان بدى

چو يك ماه بگذشت لشكر براند * گو پيل تن رفت و دستان بماند

سپاهى برفتند با پهلوان * ز زابل هم از كابل و هندوان

ز هر سو كه بد نامور لشكرى * بخواند و بيامد به شهر هرى

از يشان فراوان پياده ببرد * بنه زنگهء شاوران را سپرد

سوى طالقان آمد و مرو رود * سپهرش همى داد گفتى درود

از آن پس بيامد بنزديك بلخ * نيازرد كس را بگفتار تلخ

و زان روى گرسيوز و بارمان * كشيدند لشكر چو باد دمان

سپهرم بد و بارمان پيش رو * خبر شد بديشان ز سالار نو

[ كه آمد سپاهى و شاهى جوان * از ايران گو پيل تن پهلوان ]

هيونى بنزديك افراسياب * برافگند برسان كشتى بر آب

كه آمد ز ايران سپاهى گران * سپهبد سياوش و با او سران

سپه كش چو رستم گو پيل تن * بيك دست خنجر بديگر كفن

تو لشكر بياراى و چندين مپاى * كه از باد كشتى بجنبد ز جاى

برانگيخت برسان آتش هيون * كزين سان سخن راند با رهنمون

سياوش زين سو بپاسخ نماند * سوى بلخ چون باد لشكر براند

چو تنگ اندر آمد ز ايران سپاه * نشايست كردن بپاسخ نگاه

نگه كرد گرسيوز جنگ جوى * جز از جنگ جستن نديد ايچ روى

چو ز ايران سپاه اندر آمد بتنگ * بدروازهء بلخ بر خاست جنگ

دو جنگ گران كرده شد در سه روز * بيامد سياوش لشكر فروز

پياده فرستاد بر هر درى * ببلخ اندر آمد گران لشكرى

گريزان سپهرم بدان روى آب * بشد با سپه نزد افراسياب

[ نامهء سياوش به كاوس ]

[ نامهء سياوش به كاوس ]

سياوش در بلخ شد با سپاه * يكى نامه فرمود نزديك شاه

نوشتن بمشك و گلاب و عبير * چنانچون سزاوار بد بر حرير

نخست آفرين كرد بر كردگار * كزو گشت پيروز و به روزگار

خداوند خورشيد و گردنده ماه * فرازندهء تاج و تخت و كلاه

كسى را كه خواهد بر آرد بلند * يكى را كند سوگوار و نژند

چرا نه بفرمانش اندر نه چون * خرد كرد بايد بدين رهنمون

ازان دادگر كو جهان آفريد * ابا آشكارا نهان آفريد

همى آفرين باد بر شهريار * همه نيكوى باد فرجام كار

ببلخ آمدم شاد و پيروز بخت * بفرّ جهاندار با تاج و تخت

سه روز اندرين جنگ شد روزگار * چهارم ببخشود پروردگار

سپهرم بترمذ شد و بارمان * بكردار ناوك بجست از كمان

كنون تا بجيحون سپاه منست * جهان زير فرّ كلاه منست